نويد اميرمؤمنان علیه السلام از آمدن حضرت مهدي ارواحنا له الفداء
امیر مؤمنان امام علي بن ابي طالب علیه السلام در كلامي نوراني كه امام رضا علیه السلام آن را روايت كرده است به امام حسين علیه السلام درباره خصوصيت حضرت مهدي قائم ارواحنا له الفداء نكاتي را مي فرمايند كه در بخشي از‌ آن مي‌خوانيم :«به خدايي كه محمّد صلي الله عليه و آله و سلم را به پيامبري برانگيخت و او را از بين تمام پارسايان برگزيد سوگند كه مهدي خواهد آمد! ولي آمدن مهدي بعد از غيبت و سرگرداني و‌ حيرتي است كه در آن كسي بر دينش پا برجا نمي‌ماند به جز مخلصين».[1]

فقط مخلصان در ركاب مهدي مي ‌مانند
در روايات ديگري نيز به اين امر اشاره شده كه فقط مخلصان و آنهايي كه كارهايشان را محض رضاي خدا انجام مي ‌دهند هيچ‌گاه در غيبت شك نكرده و بلكه در هنگامه ظهور پا در ركاب حضرتش خواهند داشت و به تصريح امیر مؤمنان علیه السلام، وقتي كه ديگران در محاصره گرفتاری ‌ها و طولاني شدن غيبت مأيوس مي‌ شوند مخلصان آخر زمان به روح إلهي تأييد شده و با «روح اليقين» بشارت مي ‌يابند و در حالي كه ايمان در قلوبشان ثبت شده، بر ميثاق ولايت پا برجا مي ‌مانند.[2]
بنابر، این روايات و روايات ديگر‌، اگر بخواهيم منتظر بمانيم و لايق حضور شويم، چاره ‌اي جز مخلص شدن نداريم و در خطير بودن مهلكه بي ‌اخلاصي همين بس كه غير مخلصان از جرگه منتظران جدا مي ‌شوند و بلكه به تقابل با حضرت مهدي ارواحنا له الفداء مي ‌پردازند.
درباره اخلاص روايات بي‌ شماري وجود دارد كه به فراخور به آنها مي ‌پردازيم ولي مهم ‌ترین عاملي كه مي ‌تواند اخلاص را در وجود ما نهادینه كند و بر اساس لطف خداوند بر ما واجب شده است، روزه هست.

روزه، ميانبر کسب اخلاص
همان طور كه حضرت زهراي مرضيه (س) در خطبه معروف به فدكيه فرمود: «خدا روزه را براي تثبيت و تحقق اخلاص در آدمي قرار داد»، بنابراين كسي كه در روزهاي بلند تابستان با تحمل عطش و گرما روزه را فقط براي خدا پاس مي‌ دارد و هيچ چشم داشتی به غير خدا ندارد، اگر بداند با اين صبر مختصر مي‌ تواند مشرّف به اخلاص شود و از مهلكه مرتدان از دين در‌آخرالزّمان خلاص شود نه تنها روزه را سخت نمي بيند بلكه به غير از روزه‌ هاي واجب ماه مبارك رمضان، روزه هاي مستحب طول سال را نيز از دست نخواهد داد.

روزه، جان را پهلوان مي‌كند
اگرچه روزه در ابتدا به ظاهر جسم را ضعيف مي ‌كند ولي منجر به قوت روح و جان آدمي مي ‌شود و همين روح و جان قوي نيز بدن نحيف را قدرتمند مي ‌كند، چنان ‌چه از اين جسم كارهايي بر مي ‌آيد كه قابل تصور نيست. اصولاً امام عصر ارواحنا له الفداء و حتی مصلحان گذشته، ياراني از اين جنس مي‌خواهند كه داراي روح بلند باشند و روزه، روح و اراده را قوي مي‌كند.
بازوان ستبر و اندام پهلواني زماني به كار مي آيد كه ظرف روحي بلند باشد و الّا كاري از پيش نمي ‌برد و مهدي ارواحنا له الفداء همواره منتظر ارواح و دل‌ هاي ما بوده است، نه منتظر ابدان و اجسام ما.

ارتباط رمز آلود سپاهيان طالوت و منتظران مهدي
داستان حکمت ‌آمیز سپاهيان طالوت در سوره مباركه بقره و ارتباط رمز آلود آن با قيام حضرت مهدي ارواحنا له الفداء نكات مهمي در اين باره دارد، چنان ‌چه وقتي سپاه طالوت به سوي اردوگاه دشمن براي كارزار در حركت بود، به خواست خداوند، قرار شد هزاران رزمنده همراه طالوت به بركه آبي امتحان شوند.

امتحان اين بود كه به دستور طالوت قرار شد كه سپاه عطشان كه گرد راه هم بر تن داشت نبايد از آن آب گوارا مي‌ خوردند و فقط كساني كه در حال هلاكت بودند مجاز شدند كه يك كف دست از آن آب بياشامند!
هزاران مرد جنگي تنومند اما بي ‌اراده، ماندند و روح ضعيفشان كار دستشان داد و از ادامه همراهي طالوت بازماندند و عده ‌اي هم كف دستي آب خوردند و فقط 313 نفر با اراده باقي ماندند كه آب نخوردند و در كارزار نيز همين 313 نفر ماندند و بر سپاه انبوه جالوت، پيروز شدند. نكته رمز آلود اين داستان در همين تعداد 313 نفر يار با اراده طالوت است كه هم عدد با ياران اوليّه امام عصر مي ‌باشند.
پس روزه‌ داري به اين شوق كه در ركاب امام عصر ارواحنا له الفداء بمانيم مي ‌تواند ماه رمضان ما را نسبت به گذشته زنده ‌تر و زيباتر كند و در حقيقت روزه، آن گاه روزه است كه نتيجه اش سربازي حضرت مهدي باشد و اگر جز اين باشد روزه ما روزه ‌اي بي ‌روح و بي نتيجه خواهد بود.