چرا این مأموریت بزرگ و مهم الهی یعنی زمینه سازی ظهور، به ایرانیان سپرده شده و چرا این شرافت و افتخار بزرگ نصیب ایرانیان شده است؟
مگر چه چیزی در ایرانیان وجود دارد که خداوند آن ها را به این فضیلت منّت نهاده و برای این امر مهم انتخاب کرده است؟ و این گونه معصومین علیه السلام درباره شان سخن می گویند و از آن ها تعریف و تمجید می کنند؟
بی شک این امر بدون دلیل نیست. به نظر نگارنده پاسخ این پرسش را در روح ایرانی باید جست و جو کرد. حقیقت این است که روح ایرانی، روحی بزرگ، حق گرا و بدون تعصب است. ایرانی طالب و شیفتۀ حقیقت است و در کسب و کشف آن، هیچ تعصبی ندارد، هر چند در راه رسیدن به آن، سخت کوش و پرصلابت است. حقیقت، گمشده روح ایرانی است و هر کجا آن را بیابد، به آن چنگ خواهد زد و آن را خواهد پذیرفت.
همین روحیۀ حق طلبی و حقیقت جویی ایرانی موجب شجاعت او در پذیرش حق و مقاومت او در همراهی حق گشته است. ایرانی چون تشنۀ حقیقت است، از تعصب بیزار است. حق را می پذیرد، حتی اگر در دستان غیر ایرانیان باشد و حتی اگر بر زبان دشمن جاری شود، اگر بداند به خطا رفته به راحتی و بدون مقاومت تغییر مسیر می دهد و خود را به حق می رساند. در روح ایرانی لجاجت و توجیهات مسخره و بی منطق در برابر حق وجود ندارد. ایرانی آنقدر شجاعت پذیرش حق را دارد که هرگز برای فرار از آن یا به دلیل تعصب، در برابر آن، دست به ایراد و ایجاد شبهه در برابر حق نمی زند و به طرح سؤال های بیهوده و ضعیف نمی پردازد.
ایرانی دقیق و عمیق است، ولی اهل بهانه گیری و لجاجت و موشکافی احمقانه و بچه گانه نیست. ایرانی در حق جویی مقاوم و دقیق است، ولی اهل وسواس و تردید نیست. در شناسایی حقایق دقت عاقلانه را از اهل وسواس شیطانی و جاهلانه جدا کرده است. ایرانی اهل یقین و شفافیت است و از تردید و ابهام بیزار است. با ذکاوت و تیزهوشی سرشاری که دارد، لذت یقین را بر جهنم شک و تردید ترجیح می دهد. هرگز خود را و اوقات گرانبهایش را صرف امور غیر یقینی و متزلزل نمی کند. از خرافه و وسواس فکری بیزار است و آرامش را در شفافیت و علم و یقین یافته است. [1]