قبل از هر چیز باید عقیدۀ به مهدویت وانتظار مهدی موعود (ع) را معنا کرد .
اگر مقصود از عقیدۀ مهدویت آن باشد که انسان به انتظار ظهور کسی بنشیند که به سبب فراگیر شدن ظلم با ظهورش به تنهایی همۀ امور را اصلاح می کند و ما هیچ نقشی در ظهور او نداریم بلکه می توانیم با گسترش ظلم در ظهور او تعجیل کنیم ، با این دیدگاه می توان گفت که اعتقاد به مهدویت انسان را از عمل خیر باز می دارد.
ولی اگر برداشت ما از اعتقاد به مهدویت عقیده به ظهور کسی است که ما می توانیم با زمینه سازی برای او در ظهورش تعجیل کنیم و اگر تأخیر در آن شده به جهت کوتاهی ما است ، نه تنها این عقیده انسان را از عمل باز نمی دارد بلکه در عمل کردن به خیر نیز تشویق خواهد نمود ، زیرا منتظران مصلح ، خود افرادی صالح هستند . لذا در روایات اسلامی ، انتظار فرج از مقولۀ عمل و از افضل اعمال امت اسلامی به حساب آمده است .
آیا اعتقاد به مهدویت مردم را از عمل خیر باز می دارد ؟
