خیر، این چنین نیست، بلکه عده زیادی از اصحاب امام عسکری (ع) و دیگران از ولادت امام زمان(ع) خبر داده اند ، و برخی نیز آن حضرت را در غیبت صغرا یا کبرا دیده اند . اینک به برخی از آنها اشاره می کنیم :

1-ابوالفضل حسین بن حسن علوی می گوید: « دخلت علی أبی محمد الحسن بن علی علیهم السلام بسر من رأی فهنأته بولاده ابنه القآئم » ؛ « بر امام عسکری(ع) در سامرا وارد شدم تا در ولادت صاحب الزمان (ع) به آن حضرت تهنیت بگویم .»

2-احمد بن محمد می گوید: «خرج عن أبی محمد (ع) حین قتل الزبیری : هذا جزآء من افتری علی الله تبارک وتعالی فی أولیائه زعم أنه یقتلنی و لیس لی عقب ؛ فکیف رأی قدرت الله عزوجل، وولد له و سماه م ح م د سنه ست و خمسین و مأتین » ؛ « بعد از کشته شدن زبیری نام های از امام عسکری (ع) به دستم رسید که در آن نوشته شده بود: این جزای کسی است که برخدا و اولیایش افترا ببندد ، وگمان کند که می تواند بدون جانشین ، مرا بکشد، وقدرت خدا را چگونه دیده است . آن گاه می گوید : فرزندی برای آن حضرت در سال 255 زاییده شد که اسم ایشان را « محمد » گذاشت .»

3-ابو هاشم جعفری می گوید:« قلت لأبی محمد (ع): جلالتک تمنعنی من مسألتک ، فتأذن لی أن اسألک .فقال: سل! قلت : یا سیدی ! هل لک ولد ؟فقال: نعم...»؛ « به امام عسکری (ع) عرض کردم: «جلالت شما مانع از سؤال کردن من است، آیا اجازه سؤال به من می دهید؟ حضرت فرمود: سؤال کن . عرض کردم : ای آقای من! آیا برای شما فرزندی است ؟ فرمود: آری ...» .

4-صدوق از نسیم ، خادم امام عسکری (ع) نقل می کند: «قد دخلت علیه بعد مولده بلیله فعطست عنده فقال لی: یرحمک الله! قالت نسیم: فرحت بذلک ، فقال لی : ألا أبشرک فی العطاس؟! فقلت: بلی یا مولای! فقال: هو أمان من الموت ثلاثه ایام» ؛ « بر حضرت صاحب الزمان(ع) بعد از گذشت یک شب از ولادتش داخل شدم ، نزد او عطسه کردم ، حضرت فرمود: یرحمک الله . من از این جمله خوشحال شدم . آن گاه فرمود : آیا می خواهی تو را در عطسه بشارت دهم؟ عرض کردم : بلی ای مولای من فرمود: عطسه تا سه روز انسان را از مرگ در امان می دارد .»

5-شیخ طوسی به سندش از نسیم و ماریه نقل کرده است : « لما خرج صاحب الزمان (ع) من بطن أمه سقط جاثیاً علی رکبتیه ، رافعاًًً سبابته نحو السمآء ثم عطس . فقال: الحمد لله رب العالمین وصلی الله علی محمد و اله عبداً ... زعمت الظلمه أن حجت الله داحضه ولم أذن لنا فی الکلام لزال الشک » ؛ « هنگامی که صاحب الزمان (ع) از شکم مادرش بیرون آمد بر دو زانوی خود قرار گرفت ، انگشت سبابه خود را به طرف آسمان اشاره کرد، سپس عطسه ای کرد و فرمود: « الحمد لله رب العالمین وصلی الله علی محمد و آله عبداً داخراً غیر مستنکف و لا مستکبر» . آن گاه فرمود: ظالمان گمان کرده اند که حجت خدا زایل خواهد شد ، و اگر برای ما اذن در کلام داده شود به طور حتم شک زایل خواهد شد .»

6-شیخ طوسی رحمه الله روایتی را از کامل بن ابراهیم مدنی وقصۀ ملاقات او با امام عسکری (ع) نقل کرده که در آن چنین آمده است : « فجاءت الریح فکشفت طرفه فإذا أنا بفتیٍ کأنه فلقت قمر من أبنآء أربع سنین أو مثلها ، فقال لی: یا کامل بن ابراهیم ! فاقشعررت من ذلک و ألهمت أن قلت: لبیک یا سیدی! فقال: جئت ألی ولی الله وحجته و بابه تسأله هل یدخل الجنه إلا من عرف معرفتک؟ وقال بمقالتک؟فقلت: ای والله »؛ «... بادی زد وپرده کنار رفت ، ناگهان کودکی را به مانند پاره ماه با حدود چهر سال سن یا همین اندازه مشاهده کردم . به من فرمود : ای کامل بن ابراهیم ! بدنم از این خطاب لرزید و الهام شدم که بگویم: لبیک ای آقای من ! حضرت فرمود: تو نزد ولی خدا وحجت وباب او آمده ای تا از او سؤال کنی آیا به جز کسی که مثل معرفت تو را داشته وهمانند تو می گوید داخل بهشت می شود؟ عرض کردم: آری...» .

7-عمرو اهوازی می گوید: « أرانی أبو محمد (ع) ابنه وقال هذا صاحبکم بعدی» ؛ « امام عسکری (ع) فرزند خود را به من نشان داد وفرمود: این صاحب شما بعد از من است .»
شیخ حر عاملی رحمه الله می گوید: « کلینی و دیگران به سندهایشان نقل کرده اند که جماعت زیادی امام زمان (ع) را بعد از ولادتش ملاقات کردند که از آن جمله عبارتند از : محمد بن اسماعیل بن موسی بن جعفر ، حکیمه دختر محمد بن علی عموی پدرش ، ابو علی بن مطهر ، خادم ابراهیم بن عبده ، ابو عبدالله بن صالح ، ابراهیم بن ادریس، جعفر بن علی عمویش، عمرو اهوازی، ظریف خادم، فارسی، مدائنی ودیگران ».

8-معاویه بن حکیم و محمد بن ایوب بن نوح ومحمد بن عثمان عَمری می گویند:

« عرض علینا أبو محمد الحسن بن علی (ع) و نحن فی منزله وکنا أربعین رجلاً. فقال: هذا أمامکم من بعدی و خلیفتی علیکم أطیعوه و لا تتفرقوا من بعدی ... »؛ « امام عسکری (ع) در منزل خود فرزندش را بر ما که چهل نفر بودیم عرضه داشت وفرمود: این امام شما بعد ازمن و جانشین من برشماست، او را اطاعت کنید و بعد از من متفرق نشوید ...» .