اصبغ بن نباته می گوید : « أتیت أمیر المؤمنین (ع) فوجدته متفکراً ینکت فی الأرض، فقلت:

یا أمیر المؤمنین ! مالی أراک متفکراً تنکت فی الأرض ، أرغبه منک فیها ؟ فقال: لا والله ما رغبت فیها ولا فی الدنیا یوماً قط، ولکنی فکرت فی مولود یکون من ظهری الحادی عشر من ولدی ، وهو المهدی الذی یملأ الأرض عدلاً و قسطاً کما ملئت جوراً و ظلماً ، تکون له غیبه و حیره یضل فیها أقوام و یهتدی فیها آخرون ...» ؛ « خدمت امیر المؤمنین (ع) ! رسیدم ، دیدم که در فکر فرو رفته و با چوب دستی بر زمین می زند . عرض کردم : ای امیر المؤمنین! چه شده که شما را متفکر می بینم و چوب در زمین فرو می برید ، آیا در آن رغبتی پیدا کرده اید؟ حضرت فرمود: نه به خدا سوگند، من حتی یک روز به زمین و دنیا رغبت ننمودم، وی در مولودی فکر می کردم .

که از پشت من است، او یازدهمین فرد از اولاد من است . او مهدی ای است که زمین را پر از عدل خواهد کردآن گونه که از جور وظلم پر شده باشد. از برای او حیرت و غیبتی است که اقوامی در آن گمراه و گروهی نیز در آن هدایت می یابند ...».