احمد کاتب می گوید : « برخی از مورخین نقل کرده اند که بعضی از شیعیان قائل به توقف و انقطاع امامت شدند، آن گونه که بین رسل توقف بود . واز برخی روایات نیز استفاده می شود که ممکن است در صورتی که مردم مورد غضب الهی واقع شوند ، امامت وامام مرتفع شده و منقطع گردد ...».

پاسخ:

1-همان گونه که از کتب تواریخ و ملل ونحل استفاده می شود اکثر جامعه شیعی در آن زمان ، معتقد به ولادت امام زمان (ع) بودند .
2- آن گونه که شیخ مفید رحمه الله و دیگران اشاره کرده اند ، گرچه بعد از وفات امامم عسکری (ع) شیعیان در ابتدا به چهارده فرقه متفرق شدند ولی بعد از مدتی کوتاه با ارشادات علما واصحاب ، همگی بر اعتقاد به ولادت و وجود امام خود اتفاق نمودند .
3- در مورد روایتی که ادعا کرده دلالت بر تحقق فترت و انقطاع امامت دارد ، با دقت در آن ، خلاف آنچه ادعا شده استفاده می شود، زیرا در آن روایت از امام باقر (ع) نقل است که فرمود: « إذا غضب الله تبارک وتعالی علی خلقه نحانا عن جوارهم » ؛ « هرگاه خداوند تبارک وتعالی بر خلقش غضب کند ما را از جوارشان دور خواهد گرداند.» این حدیث به خوبی دلالت بر وجود و غیبت امام زمان (ع) دارد.
4-اگر مجرد اختلاف ، دلیل بر بطلان است ، باید اختلاف در هر امری از جمله اصل امامت و خلافت و نبوت را نیز دلیل بر بطلان آن دانست، در حالی که هیچ کس چنین ادعایی نکرده است . آیا پیامبر اکرم (ص) خبر نداده که امتش بعد از او به هفتاد وسه فرقه متفرق خواهند شد ؟ !