امام زمان (ع) در ذیل توقیعی که به محمّد بن عثمان عَمری رحمه الله صادر شد فرمود: «...وأما سبیل عمّی جعفر و ولده فسبیل إخوه یوسف علیه السلام ...» ؛ « امّا راه عمویم جعفر و اولادش همانند راه برادران یوسف است ...».

برای نکته تشبیه به وجوهی می توان نمود:

1-حکم جعفر عموی امام زمان (ع) را همانند اولاد انبیا، به آباء و اجدادشان واگذار نمود و دربارۀ آنها سخنی نگفت .
2-همان گونه که برادران یوسف از عمل ناشالیست خود توبه کردند ، او نیز چنین نموده است . و لذا برخی او را به جعفر توّاب لقب داده اند .
3-فرزندان یعقوب گرچه گناه مرتکب شدند ، ولی خداوند متعال به جهت کرامت یعقوب از آنان عفو نمود . همچنین در مورد جعفر ، زیرا او فرزند امام ، برادر امام ، و عموی امام بود .
4- ممکن است که تشبیه ، ناظر به اثبات خطا و گناه برای جعفر باشد ، همان گونه که اولاد یعقوب مرتکب گناه شدند ، بدین معنا که هرگز نمی توان ادعا کرد اولاد انبیا و اوصیا همانند خود آنها از گناه معصومند ، بلکه همان گونه که فرزندان یعقوب مرتکب گناه شدند، فرزند امام نیز ممکن است مرتکب گناه شود . در حقیقت ، هدف امام از تمثیل رفع استبعاد از این جهت است.