این فرضیه به طور حتم باطل است ؛ زیرا با ورع و قداست بزرگان طایفۀ امامیه سازگاری ندارد.

هیچگاه نمی توان باور کرد که آنان با تهدید و زور مردم را به اطاعت امامان دعوت کرده باشند . به ویژه آنکه آنان درطول مدت امامت اهل بیت علیهم السلام درشدیدترین وضع-به جهت پذیرش دعوت آنها-به سر می بردند .

پذیرش دعوت اهل بیت و دعوت به آنان ؛ سود مادی و مقام ظاهری نداشته است تا توهّم به آن امور باعث شود که چنین دعوتی را داشته باشند . پذیرفتنی نیست که علمای امامیه به نادرستی بر امامت شخصی در کودکی تبانی و اتفاق داشته باشند در حالی که این کار سبب ایجاد انواع محرومیّت ها برای آنان بود . این نیست مگر آنکه دعوت آنها ناشی از اعتقاد به امامت امامان در سنین کودکی بوده است .