برخی می گویند : اگر امام دارای ولایت تکوینی و حق تصرف در نظام تکوین است ، چرا در مواقع ضرورت، در تقدیر الهی تصرف نمی کند تا بلا را از خود دور کرده ، دشمنان خود را ریشه کن کند و تمام امکانات را برای خود جلب نماید؟

پاسخ: اولاً : قبل از هر چیز این نکته را باید ملتفت باشیم که چه بسا اموری راکه گمان می کنیم برای ما ضرر دارد در حالی که خیر محض است ، ونیز به عکس چه بسا اموری که گمان می کنیم برای ما خیر است در حالی که شر محض است ، ما این را نمی دانیم ، اگر چه علّام الغیوب و هر که را که خداوند خواسته و اون را از علم غیب مطلع ساخته است از آن اطلاع دارد. لذا نباید به ظاهر امر قضاوت کرد که چرا امام این مصیبت را از خود دور نکرد و این منفعت را برای خود تحصیل ننمود .

قرآن می فرماید: { کتب علیکم القتال و هوَ کُرهٌ لکم وعسی أن تکرهوا شیئاً و هو خیرٌ لکم وعسی أن تحبّوُا شیئاَ و هو شرٌّ لکم }؛ « جهاد در راه خدا بر شما مقرر شد ، در حالی که برایتان ناخوشایند است. چه بسا چیزی را خوش نداشته باشید، حال آنکه خیر شما در آن است و یا چیزی را دوست داشته باشید ، حال آنکه شر ّ شما در آن است .»

ونیز می فرماید: { فَعَسی أَن تکرهوا شَیئاً و یجعَلَ اللهُ فیهِ خَیراً کَثیراً }؛ « چه بسا چیزی خوشایند شما نباشد و خداوند خیر فراوانی در آن قرار می دهد . »

ثانیاً: امام از آنجا که تسلیم تقدیرات الهی است در هر کاری دست به تصرف تکوینی نمی زند و خلاف اراده و تقدیر و مشیت الهی گام بر نداشته و اقدام عملی انجام نمی دهد .

ثالثاً: ارادۀ حتمی اولی خداوند بر آن است که در این دار تکلیف هر کاری بر روال طبیعی واز روی اختیار انجام می گیرد و حتی الامکان از معجزه و خرق نظام طبیعت استفاده نشود .

رابعاً: هرگز انسان معصوم در نظام تکوین به جهت مصالح شخصی اقدام و تصرّفی بر خلاف مقدرات الهی انجام نمی دهد ، و اگر معجزه و اعمال ولایتی کند به جهت مصالح نوعی بشر وعالم است که این هم مطابق اراده و خواست و مشیت خداوندی است .