خداوند متعال می فرماید : *«أطیعوا اللهَ و أطیعوُا الرّسولَ وأُولی الأمر مِنکُم»* ؛ « خدا و رسول و صاحبان امری را که از میان خود شماست اطاعت کنید .
از آیۀ فوق به خوبی استفاده می شود که در هر عصر و زمانی باید امام معصومی در قید حیات باشد تا او را اطاعت نماییم ؛ اطاعتی که همانند اطاعت خداوند است .
مقصود از « اولی الأمر » در آیه فوق ، همان صاحبان شأن و امر و نهی است . کسانی که امور مردم در اختیار آنان است و آنان غیر از معصومین کسانی دیگر نیستند . زیرا آیه دلالت بر وجوب اطاعت به طور مطلق و بدون هیچ قید و شرطی دارد ، و این مستلزم عصمت آنان است ، و گرنه منجرّ به تناقض می شود ، به جهت آنکه اطاعت خدا و رسول بدون هیچ قید و شرطی واجب است ، حال اگر اولی الأمر معصوم نباشند و در برخی از موارد اشتباه یا سهو و نسیان داشته باشند و در عین حال اطاعت آنها به طور مطلق واجب باشد ، مستلزم تناقض در وجوب اطاعت است . نتیجه اینکه مقصود از « اولی الامر» در آیه ، معصومین است که در هر زمان باید فردی از آنها باشد تا اطاعت گردد ، و در این زمان کسی جز املام زمان علیه السلام نیست .
از جمله روایات متواتری که انطباق آیه فوق را بر اهل بیت علیهم السلام تأیید می کند ، حدیث معروف «ثقلین» است ، زیرا پیامبر (ص) در آن حدیث امر به اطاعت از کتاب و عترت و اهل بیت معصوم خود کرده که همان « اولی الأمر» در آیه فوق هستند ؛ ودر آن نیز امر به اطاعت مطلق کرده است .
ونیز آیۀ شریفۀ « إنّما أنت منذرٌ ولِکُلّ قَومِ هادٍ» ، و احادیث « دوازده خلیفه» نیز بر این برداشت از آیۀ فوق دلالت دارد . به همین جهت است که برخی از علمای اهل سنّت نیز قائل به نزول آیه فوق در شأن اهل بیت علیهم السلام شده اند از قبیل:
ا-ابن حیان اندلسی.
2-نیشابوری.
3-محمد صالح کشفی ترمذی .
4-قندوزی حنفی.
5-حموینی شافعی .
6-حاکم حسکانی .
حاکم حسکانی به سندش از مجاهد در تفسیر آیۀ فوق نقل کرده که این آیه در شأن امیر المؤمنین (ع) نازل شد هنگامی که پیامبر (ص) او را جانشین خود در مدینه قرار داد .