از آنجا که بعد از شهادت امام عسکری (ع) ، حاکمان ظلم و جور نیز در صدد نابودی حضرت بودند ، لذا حضرت تدابیری برای اختفای خود از آنها داشت . اینک به برخی از آنها اشاره می کنیم :
1-حضرت خود را جز به کسانی که مخلص و فدایی بودند، نشان نمی داد.
2-بعد از آنکه شخصی به حضور حضرت شرفیاب می شد ، به او سفارش زیاد می شد که این امر را کتمان بدارد و در خبر دادن به شیعیان نهایت احتیاط را داشته باشد .
3-تحریم نام بردن از اسم مخصوص امام زمان (ع) یعنی « محمّد » . از این رو مشاهده می کنیم که در آن عصر در مورد امام (ع) از تعبیراتی همچون : قائم ، غریم ، حجت ، ناحیه ، صاحب الزمان و دیگر تعبیرات مبهم استفاده می شد.
4-مخفی شدن از دستگاه خلافت و هر کس که از موالیان آن حضرت به شمار نمی آمد.
5-تغییر دادن مکان و خانۀ حضرت از جایی به جایی دیگر به نحوی که نظرها را به خود جلب نکند ، و نیز کسی به آن حضرت مشکوک نشود . و لذا روایاتی را که در تعیین مکان و خانۀ حضرت اختلاف دارند به همین معنا توجیه می کنیم .
6-کیفیّت ارتباط وکیل یا سفیر به قدری مخفیانه بود که هیچ کس از آن اطّلاعی پیدا نمی کرد.
7-حضرت وکالت یا سفارت خوند را به کسانی واگذار می کرد که نهایت اخلاص و فداکاری را یه حضرت داشتند ، به حدّی که محال بود از مکان حضرت و خصوصیّات او اطّلاع دهند. لذا هنگامی که به ابو سهل نوبختی گفتند: چرا سفارت به حسین بن روح واگذار شد نه به شما؟ در جواب گفت: « ...او کسی است که اگر حجّت در زیر عبایش باشد و بدنش را قطعه قطعه کنند تا عبایش را از روی او بردارد هرگز چنین نخواهد کرد» .