توقیع در لسان روایات ، مطابق با مفهمومی است که عرف آن را به کار گرفته است ، وآن عبارت است از کلمات کوتاه که بزرگان ، ذیل نامه های رسیده و عریضه ها مکتوب می داشتند ، و با آن خواستۀ سائل را بر آورده می نمودند . در نتیجه توقیعات حضرت مهدی (ع) همان مطالبی بود که حضرت به خطّ مبارک خود در جواب سؤال ها و عریضه ها ذیل نامه ها مرقوم می داشتند و توسط یکی از سفرا به صاحبان نامه ها باز می گردانند.
اگرچه به لحاظ معنای اصطلاحی « توقیع» در معنا و مفهوم آن سؤال از مسأله ای نهفته است ولی در برخی موارد بر بیانات حضرت که به صورت ابتدایی صادر می شد –اگرچه از آن سؤال نشده بود –نیز توقیع اطلاق شده است .