کسانی که با مسأله مهدویت آشنایی دارند می دانند که برنامۀ حضرت با برنامۀ سایر امامان تفاوت اساسی دارد . امامان دیگر مأمور بودند که در ترویج دین تا سرحدّ امکان کوشش کنند ، ولی مأمور به جنگ نبودند و لذا یک نوع بیعت و متارکۀ جنگ و پیمان عدم تعرض و صلحی بین آنان با حاکمان عصر خود ، بسته بودند . ولی سیرۀ حضرت مهدی (ع) از ابتدا با روش دیگر امامان فرق می کند . قرار بر این است که حضرت به مجرد ظهور ، دست به مقابۀ با ظالمان زده و ظلم و بی عدالتی را از جامعه بر کند و به جای آن عدل و قسط را برپا نماید. لذا باید بیعت هیچ کسی بر ذمّه او نباشد. زیرا هر لحظه احتمال ظهور است .
امام صادق علیه السلام فرمود: « صاحب هذا الأمر تغیب ولادته عن هذا الخلق لئلّا یکون لأحد فی عنقه بیعه إذا خرج ، و یصلح الله عزّوجلّ أمره فی لیله» ؛ « ولادت صاحب الامر مخفی می شود تا وقتی که ظهور کند پیمان هیچ کس بر گردنش نباشد . خدواند امرش را در یک شب اصلاح می کند .»
علاوه بر این ، ستمکاران چون در هر لحظه احتمال قیامش را می دانند لذا منافع خود را در خطر دیده ، به پیمان خود با حضرت مطمئن نمی شدند و چاره ای جز قتل و کشتن او نمی دیدند .