در پاورقی کتاب «برهان قاطع » آمده است : « هور قلیا » ، ظاهراً از کلمه عبری « هبل » به معنای هوای گرم ، تنفس و بخار و « قرنئیم » به معنای درخشش و شعاع است. و کلمه مرکب به معنای تشعشع بخار است .
شیخ احمد احسائی معتقد است که « هور قلیایی » لغتی سریانی و از زبان صابئین گرفته شده است .
قطب الدین شیرازی می گوید: «جابُلقا» و « جابُرسا » نام دو شهر از شهر های عالم « عناصر مثُل » و « هور قلیا » از جنس « افلاک مُثُل » است . پس هور قلیا بالاتر است .
با توجه به آنچه گذشت روشن می شود که مراد از عالم « هور قلیایی » همان عالم مثال است ، و چون « عالم مثال » بر دو قسم است : اول و آخر ، گفته اند: این عالم دارای دو شهر است ، : جابلقا و جابرسا . عالم مثال ، یا خیال منفصل ، یا عالم برزخ بین عالم عقول و عالم ماده ، چیزی است که عارفان و فیلسوفان اشراق به آن معتقدند ولی فلاسفۀ مسّائ آ« را نپذیرفته اند.
اشراقیان ، عالم مثال را دو مرحله می دانند :
ا- مثال در قوس نزول ، که بین غیب مطلق و شهادت مطلق قرار دارد. این عالم را برزخ قبل از دنیا می دانند که به وسیله قاعدۀ امکان اشرف اثبات می کنند . این مثال را « جابلقا» می نامند .
2-مثال در قوس صعود ، که بین دنیا و آخرت قرار دارد ، و پس از افول و غروب نفس ناطقه از این بدن ظلمانی ، وارد عالم برزخ شده و از آنجا به قیامت کبرا می رود .این مثال را جابرسا می نامند .
ولی شیخ احمد احسائی در جواب ملا محمد حسین اناری که از لفظ هور قلیا سئال کرده بود ، این چنین می گوید: « هور قلیا » به معنای ملک دیگر است که حد و سط بین عالم دنیا و ملکوت بوده و در اقلیم هشتم قرار دارد. ودارای افلاک و کواکبی مخصوص به خود است که به آنها جابرسا و جابلقا می گویند .