عقیده و نظر «شیخیه» به سر کردگی شیخ احمد احسائی دربارۀ کیفیت وجود امام زمان (ع) در عصر غیبت و کیفیت بدن او و مکان او ، از اشکالات بسیاری برخوردار است . اینک به برخی از آنها اشاره می کنیم:
1-تحلیل این بدن هور قلیایی و اعتقاد به حیات امام زمان (ع) با بدن « هور قلیایی » در واقع به معنای انکار امالم زمان (ع) در روی زمین است ؛ زیرا اگر مراد آن است که حضرت مهدی (ع) در عالم مثال و برزخ ، چه برزخ اول یا برزخ دوم زندگی می کند ، یا آن چنان که قبر را آنان از عالم هور قلیا می دانند، پس آن حضرت حیات با بدن عنصری ندارد و حیات او مثل حیات مردگان در عالم برزخ است . و این با احادیث متواتر « عدم خلوّ زمین از حجت » سازگاری ندارد.
2-این اعتقاد با ادلّۀ عقلی که قبلاً اشاره شد بر ضرورت وجود امام زمان (ع) در این عالم ، مناسبت ندارد .
3-« شیخ احمد احسائی» ، عالم هور قلیا را حد وسط بین دنیا و ملکوت معرفی می کند در حالی که عالم ملکوت همان عالم مثال است .
4-این سخن که حضرت مهدی (ع) با بدن هور قلیایی زندگی می کند ، صرفاً یک ادعای بدون دلیل است و هیچ دلیل عقلی و نقلی بر آن اقامه نشده است .
5-در قرن سیزدهم ، گزاف گویی و به کار بردن واژه های نامأنوس و الفاظ مهمل بسیار رایچ شد و حتی عوام مردم اینها را نشانۀ علم و دانش می پنداشتند و بعید نیست که شیخ احمد احسائی و نیز سید کاظم رشتی به جهت خوشایند جاهلان و عوام به این واژه ها و کلمات روی آورده باشند.
نتیجۀ سخنان شیخ احمد، پیدایش مذاهب ضالّۀ بابیّت و بهائیّت و سرانجام بی دینی به اسم آیین پاک به وسیلۀ کسروی بوده ، و این میدان عمل و نتائچ اسفبار سخنان شیخیه ، خود محک و ملاک خوبی بر ضعف و سستی این سخنان است .