عموم علمای شیعه از قدما و متأخرین قائل به امکان رؤیت و تشرف به لقای حضرت مهدی (ع) در عصر غیبت کبرا بوده اند . اینک به برخی از کلمات آنها اشاره می کنیم :
1-سید مرتضی رحمه الله
« ما قطع نداریم که دست کسی به امام نمی رسد و بشر نمی تواند او را ملاقات کند ، این امری غیر معلوم است که راهی به قطع بر آن نیست » . آن گاه می گوید: « اگر گفته شود که علت استتار امام ، خوف از ظالمین و تقیۀ از معاندین است ، درجواب می گوییم: این علّت در حقّ اولیا و شیعیانش نیست ، پس واجب است که برای آنها ظاهر گردد ... » .
2-شیخ طوسی رحمه الله
« ما تجویز می کنیم که بسیاری از اولیا و قائلین به امامت او به خدمتش رسیده و از او نفع ببرند».
3-سید بن طاووس رحمه الله
وی خطاب به فرزندش می گوید: « راه به سوی امامت باز است برای کسی که خداوند –جلّ شأنه- اراده کرده تا به او عنایت و نهایت احسان کند » .
ونیز در جایی دیگر می گوید: « گر چه امام الآن از جمیع شیعیان غایب است ولی ممتنع نیست که جماعتی از آنان به ملاقات حضرت مشرّف شده ، از گفتار و کردار ایشان استفاده کنند واز دیگران کتمان نمایند... » .
4-آخوند خراسانی رحمه الله
او در مبحث اجماع می گوید : « ...گرچه احتمال تشرف برخی از افراد صالح و اوحدی به خدمتش، داده می شود ، و احیاناً او را نیز می شناسند » .
5-محقّق نائینی رحمه الله
او نیز در مبحث اجماع می گوید: « و امّا در زمان غیبت ، عادتاً رؤیت حضرت ممکن نیست . آری ، گاهی در زمان غیبت برای او حدی و افراد صالح ، تشرّف به خدمت حضرت و گرفتن حکم از ایشان امکان پذیر است » .