شکی نیست که در یک نظر ابتدایی قرائن گواهی می دهد که دنیا به سوی فاجعه پیش می رود، ولی اگر خوب بنگریم در افق های دور دست نشانه های ساحل نجات به چشم می خورد .
از آن روز که انسان خود را شناخته هیچ گاه زندگی نکنواخت نداشته ، بلکه با الهام از انگیزه درونی ، کوشش داشته که خود وجامعه خویش را به پیش براند . این نهاد بزرگ آرام نخواهد نشست و همچنان انسان را در مسیر تکامل ها به پیش می راند ؛ و نیروهایش را برای غلبه بر مشکلات ونابسامانی ها و ناهنجاری های زندگی کنونی بسیج می کند . به سوی جامعه ای پیش می رود که تکاملات اخلاقی درکنار تکاملات مادی قرار گیرد . به سوی جامعه ای که در آن از جنگ وخونریزی های ویرانگر وضد تکامل اثری نباشد . به سوی جامعه ای که تنها صلح و عدل حاکم بر مقدرات انسان باشد ، وروح تحاوز طلبی واستعمار که مهم ترین سد راه تکامل مادی ومعنوی اوست در آن مرده باشد .
آیا سیر تکاملی انسان ها آینده درخشانی را نوید می دهد ؟
