مطابق قواعد عامّه در مورد غيبت حضرت مهدي (ع) كه قرار است از دشمنان محفوظ باشد تا كسي او را به قتل نرساند ، بايد بر كسي شناخته شده نباشد جز افراد ممتاز از مردم كه از اولياي آن حضرت به شمار مي آيند، همان گونه كه مطابق برخي از روايات، سي نفر هميشه در ركاب حضرت بوده و با حضرت به سر مي برند .
همچنين از برخي روايات استفاده مي شود كه حضرت (ع) يا ديده نمي شوند و يا در صورت ديده شدن كسي او را نمي شناسد .
در روايتي از امام رضا (ع) مي خوانيم كه فرمود: « لا يري جسمه » ؛ « جسم او مشاهده نمي شود.»
ونيز از امام صادق (ع) روايت شده كه فرمود: « الخامس من ولد السابع يغيب عنكم شخصه ...» ؛ « پنجمين از اولاد هفتمين (امام) شخصش از شما غايب مي گردد .»
ونيز روايت شده كه فرمود : «يفقد الناس امامهم ، فيشهد الموسم فيراهم ولا يرونه» ؛ « مردم امامشان را مفقود و گم مي كنند ، پس او در موسم (حج) حاضر مي شود و مردم را مي بيند ولي آنان او را مشاهده نمي كنند .»
و نيز در خبر محمّد بن عثمان عَمري مي خوانيم كه فرمود: « والله انّ صاحب هذا الأمر ليحضر الموسم كلّ سنه يري النّاس و يعرفهم و يرونه و لا يعرفونه » ؛ « به خدا سوگند! همانا صاحب اين امر هر سال در موسم (حج) حاضر مي شود ، مردم را مي بيند و آنان را مي شناسد و مردم نيز حضرت (ع) را مي بينند ولي او را نمي شناسند .»