روش عرف و عقلا در مسائل تاریخی ، قبول هر خبری است که در کتب تاریخی معتبر یا مشهور نقل شده باشد . ولی علمای اسلام در قبول اخبار و روایاتی که مربوط به احکام شرع و معارف دینی است به این مقدار اکتفا نمی کنند ، بلکه در صدد بحث و تحقیق بر آمده و در سند احادیث وعدالت و وثاقت راویان حدیث بررسی کامل می کنند ، و مادامی که اطمینان کامل و وثوق به احادیث پیدا نکنند به آن عمل نمی نمایند .
این دقّت و تحقیق به جهت حصول اطمینان به صدور حدیث از معصوم در مورد تکالیف الزامی ، اعم از وحجوب و حرمت دو چندان می شود ، ولی در مورد مستحبات احتیاج مبرم به این گونه بررسی نیست. مورد ادعیه از این قسم است ، زیرا به جهت استحباب قرائت آن احتیاج مبرمی به بررسی سندی ندارد ، بلکه قرائت آن احتیاج مبرمی به بررسی سندی ندارد، بلکه قرائت آن به رجا و امید مطلوبیّت کافی است ، و می توان از قوت متن و الفاظ و مضامین دعا پی به اعتبار آن برد ؛ زیرا این مضامین در آیات و روایات معتبر نیز وارد شده است . خصوصاً آنکه مطابق اخبار «من بلغ » که دلالت بر تسامح در ادلۀ سنن و مستحبات دارد، احتیاج چندانی به بررسی سند ادعیه مستحبّه نیست .