در مورد اینکه اصلاحات اجتماعی باید ازچه راه انجام پذیرد عقیده واحدی وجود ندارد، بلکه جمعی طرفدار اصلاحات تدریجی هستند که به آنها « رفورمیست » می گویند و گروهی دیگر«انقلابیون» هستند که هیچ دگرگونی اساسی را در وضع جوامع انسانی بدون انقلاب ممکن نمی دانند و برخی دیگر می گویند :درجه فساد در اجتماعات متفاوئت است ، آنجا که فساد به صورت همه گیر وهمه جانبه در نیامد ه ، اصلاحات تدریجی می تواند اساس برنامه های اصلاحی را تشکیل دهد ، اما آنجا که فساد همه جا را فرا گرفت ویا در بیشتر سازمان های اجتماعی نفوذ کرد ، جز با یک انفلاب بنیادی نمی توان بر نابسامانی ها چیره گشت .

شواهد زیادی موید نظر سوم است :

1-اصلاحات تدریجی همیشه بر شالوده ها وضوابط والگوهای سالم بنا می شود و در غیر این صورت باید به سراغ الگو ها وضوابط جدید رفت ومسائل زیر بنایی را در مسیر دگرگونی قرار داد .
2-اصلاحات تدریجی غالبا از طریق4 مسالمت آمیز صورت می گیرد ، واین در صورتی اثر داردکه آمادگی فکری وزمینه اجتماعی وجود داشته باشد . ولی آنجا که این زمینه ها وجود ندارد باید از منطق انقلاب که منطق قدرت است استفاده کرد .
3-در جامعه ای که فساد به ریشه ها نفوذ کرده ،عناصر قدرتمند ضد اصلاح ، تمام مراکز حساس اجتماع را در دست دارند وبه آسانی می توانند هر طرح تدریجی را از کار بیندازند ، مگر آنکه بایک حمله انقلابی غافلگیر شوند .
4-نیرهای عظیم اصلاحی وانقلابی را معمولا نمی اوئان برای مدت زیادی پرحرارت و پرجوش نگاه داشت و اگر به موقع از آنها استفاده نشود ممکن است با گذشت زمان کارآیی خود را از دست بدهند .
5-با مراجعه به تاریخ به دست می آید که اجتماعاتی که فساد در آنها بنیادی شده ، خردمندان آن جوامع خصوصا انبیا و اولیا ومردان اصلاح طلب همواره روش انقلابی را در پیش گرفته اند .

در مورد اصلاح وضع عمومی جهان وبرچیده شدن نظام کنونی که بر اساس ظلم وتبعیض بنا شده و احتیاج به جانشین شدن یک نظام عادلانه است ، به طور حتم پدید آمدن یک انقلاب و دگرگونی عظیم را می طلبد ، انقلابی وسیع و درهمه زمینه ها .