انتظار ، کیفیتی روحی است که موجب به وجود آمدن حالت آمادگی است برای آنچه انتظار دارند ، وضد ان یأس و ناامیدی است . هرچه انتظار بیشتر باشد ، آمادگی بیشتر است اگر انسان ، مسافری داشته باشد که چشم به راه آمدن او است ، هرچه زمان رسیدن او نزدیک تر گردد آمادگی برای آمدنش فزونی می یابد . حالت انتظار ، گاهی به پایه ای می رسد که خواب را از چشم می گیرد ، چنان که درجات انتظار از این نظر تفاوت می کند ، همچنین از نظر حب ودوستی نسبت به انچه را انتظار دارد تفاوت دارد . هرچه عشق به «منتظر» افزون باشد آمادگی برای فرا رسیدن محبوب افزون می گردد و دیرآمدن وفراق محبوب درناک می گردد ، تا بدانجا که انسان منتظر از خود بی خود می شود و دردها وسختی های درد آور و مشکلات سخت خود را در راه محبوب حس نمی کند .