از برخی روایات استفاده می شود که علایم ظهور بر دو قسم هستند : برخی حتمی اند که مورد بدا و تجدید نظر واقع نمی شوند ، و برخی دیگر متعلق بدا واقع می گردند ، ولی اصل ظهور امری حتمی است که خداوند متعال در آن جواب فطرت و خواستۀ درونی بشر را داده و وعده به تحقق آن داده است و خداوند هرگز خلف وعده نمی کند .
داوود بن ابی القاسم می گوید: « ما نزد ابی جعفر محمّد بن علی الرضا (ع) بودیم که سخن از خروج سفیانی به میان آمد و اینکه در روایت آمده که امر او حتمی است . به ابوجعفر (ع) عرض کردم : آیا بدا در امر ، حتمی خواهد شد ؟ حضرت فرمود: آری عرض کردم : ما می ترسیم که در امر قائم نیز بدا حاصل شود؟ فرمود: امر قائم از اموری است که وعده داده شده و خداوند در وعده خود تخلّف نخواهد کرد » .
علایم حتمی که مورد بدا واقع نمی شود ، نشانه هایی دارد که به برخی از آنها اشاره می کنیم :
1-تصریح به حتمی بودن آن در روایات .
2-تأکید به قسم .
3-تأکید به « لابدّ» .
4-تأکید به « لام » .
5-تأکید به « انّ » .
6-تأکید به تکرار .
7-تأکید به « سین و سوف » .