انتظار در ابعاد گوناگون حیات انسانی آثار ژرف می گذارد ، وبیشترین اثر گذاری آن در بعد تعهدها ومسئولیت های اجتماعی و احساس دیگر خواهی و احسان دوستی عینیت می یابد؛زیرا که در مفهوم انتظار ، انسان گرایی نهفته است . انسان منتظر پیوندی ناگسستنی با هدف ها وآرمان های امام منتظر و موعود خود دارد و در آن راستاگام بر می دارد و همسان و همسوی آن اهداف و آرمان ها حرکت می کند وهمه جهت گیریها وگرایش ها وگزینش ها درآن چارچوب قرار می گیرد. امام موعود، غمگسار راستین غمزدگان و یار و یاور واقعی مظلومان وحامی حقیقی مستضعفان است.
پس جامعه منتظر و انسان های دارای خصلت انتظار باید در زمینه خواست ها و هدف های امامشان عمل کنند و به یاری انسان های مظلوم ومحروم بشتابند ودل آزردگان را مرهم نهند و دشواری ها ومشکلات مردم را تا حد توان ، طبق خواسته و رضای امامشان برطرف سازند. واگر چنین شد در قلمرو جامعه منتظر، محروم و تهیدست و بیمار بی درمان ودلتنگ و افسرده و و اندوهگین وگرفتار باقی نخواهد ماند.
شاید یکی از معانی برخی از احادیث درباره انتظار فرج که گفته اند : « انتظار فرج خود فرج است » همین معنا باشد که جامعه منتظر اگر انتظاری راستین وصادقانه داشته باشد دست کم درحوزه خود، مشکلات ونابسامانی های مردم را بر طرف می کند وخواسته ها و آرمان های امام موعود را در محیط خویش تحقق می بخشد ؛ لذا امام رضا (ع) فرمود: « ... انتظار الفرج من الفرج» ؛ «... انتظار فرج جزء فرج است.»
