انتظار، نخست یک آرمان وعقیده است وسپس در عمل وعینیت آشکار می گردد و انسان منتظر به مرزبانی و پاسداری از حوزه جغرافیایی و فرهنگی وایدئولوزی خود وهمکیشان وهم مسلکان خویش می پردازد و همواره در موضع دیده بانی است وهوشیارانه وتیز نگرانه به افق های دور ونزدیک می نگرد و هر تحرک وتحول ونقل و انتقالی را در اردوگاه های دشمن زیر نظر می گیرد و در سنگر دفاع ایدئولوژیکی و زمینی و جغرافیایی ، دشمن را از پیشروی باز می دارد ، ودر صورت فراهم بودن زمینه به تهاجم نیز دست می یازد .
این است که جامعه منتظر همواره به آمادگی نظامی و دفاعی فرا خوانده شده است و تهیه ابزار جنگ وقدرت از هر مقوله و با هر کیفیت ،تکلیف گشته است . فقها در کتاب جهاد بحثی را تحت عنوان « مرابطه » و « رباط » ذکر کرده اند . به این معنا که مومنان در مرزها اقامت گزینند و آمادگی کامل داشته باشند تا در هنگام حمله و تهاجم ناگهانی دشمن ، دفاع کنند و کشور رانجات دهند .
معنای دیگر مرابطه ورباط ، پیوند و رابطه با امام و در خدمت امام زیستن و مرزبان دستورها وخواسته های امام بودن است . به این معنا که جامعه مومنان با امام خویش ارتباط برقرار کنند و به ریسمان ولایت امام چنگ زنند و با او هم پیمان شوند و به یاری امام متعهد گردند .این قسم از «مرابطه»بر هر فرد واجب عینی است ، نیابت بردار نیست ؛ وپایه ای از پایه های ایمان است و عملی بدون آن پذیرفته نمی شود .
امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه :{یا أیها الذین آمنوااصبروا و صابروا ورابطوا واتقوا الله لعلکم تفلحون}؛ فرمود: «اصبروا علی المصائب وصابروا علی الفرائض ورابطوا علی الأئمه علیهم السلام » ؛ « در برابر مشکلات شکیبایی ورزید و درانجام تکلیف ها ومسئولیت ها پایدار باشید،وبا امامان رابطه برقرار کنید.»
ودر روایتی دیگر از امام صادق (ع) آمده است که «رابطوا» به معنای حضور نزد امام است .
عنصر انتظار چگونه درآمادگی نظامی منتظران تأثیر دارد؟
