آنچه که بر هر مومنی بلکه بر هر انسانی لازم است ، اینکه هیچ گاه از تأخیر فرج وظهور منجی ناامید نباشد، بلکه باید به ریسمان صبر چنگ زده تا بر سر منزل مقصود رهنمون شود . و این تنها از راه ایمان قلبی به خداوند متعال و اینکه او خلف نمی کند ،میسر است و نیز با سیر وبررسی سرگذشت امت های پیشین که چگونه بعد از هرعسر وگرفتاری شدید ، خداوند آخر الأمر برای آنها یسر وفرجی حاصل نمود ، به دست می آید . وهمچنین با مراجعه به فطت ومیل درونی خود که چگونه به ظهور منجی بشریت متمایل است می تواند خود را از یأس ونا امیدی رهانیده وبه ظهور منجی امیدوار باشد.

در ذیل آیه شریفه {ولا یکونوا کالذین أوتوا الکتاب من قبل فطال علیهم الأمد فقست قلوبهم}؛

از امام صادق (ع) روایت شده که فرمود: «تأویل هذه الآیه جاء فی أهل زمان الغیبه و أیامها دون غیرهم من أهل الأزمنه وإن الله تعالی نهی الشیعه عن الشک فی حجه الله تعالی ، أو أن یظنوا أن الله تعالی ، أو أن یظنوا أن الله تعالی یخلی أرضه منها طرفه عین » ؛ «تاویل این آیه برای مردم عصر غیبت است ، وروزهای زمان غیبت غیر از روزهای اهل زمان های دیگر است . خداوند متعال شیعیان را از شک در حجت خود نهی کرده است ونیز نهی کرده از اینکه گمان کنند که خداوند زمین را یک چشم برهم زدن از حجت خالی می گرداند .»