غربت دو معنا دارد:

1- دورى از خاندان و وطن

2- كمى ياران و حضرت مهدى ارواحنا له الفداء به هر دو معنا غريب است

روايت امام صادق علیه السلام كه فرمود: به ناچار اين امر را غيبتى خواهد بود و در هنگام غيبت، ناچار از عزلت وگوشه گيرى است . [1]

و فرمايش خود حضرت در قضيه على بن مهزيار كه فرمود: پدرم از من پيمان گرفته كه جز در سرزمين هاى پنهان و دور منزل نگيرم، براى آن أئمه مخفى بمانم و جايگاهم از نيرنگهاى اهل ضلالت مصون باشد[2] دلالت بر غربت آن حضرت دارد.

و اينكه امام جواد علیه السلام فرمودند: هرگاه اين تعداد سيصد و سيزده نفر از اهل اخلاص برايش جمع شدند، خداوند امر او را ظاهر سازد .

بر معناى دوم غربت دلالت مى كند. [3]

مى گويد: از حضرت موسى بن جعفر علیه السلام از صاحب امر پرسيدم ، فرمودند: او همان آواره يكتاى غريب پنهان از خاندانش مى باشد كه خونخواه پدرش خواهد بود. [4]

پس مهم ترين وظيفه ما آمادگى براى ظهور و دعا براى تعجيل در فرج مولا است.

دنيا با امامان و اهل بيت سر ناسازگارى داشت و همانند اسب سركش كه رام نشود و صاحبش را از پشت خود متمکن نسازد، با امامان معصوم علیه السلام سر ستيز داشت. ولى امير مؤمنان علیه السلام خبر مى دهدكه اين شتر چموش، روزى در برابر خاندان اهل بيت زانو خواهد زد و تسليم خواهد شد و به راحتى فرمان خواهد برد، همانند شتر بد خويى كه سرانجام عواطف مادرى اش بر او غلبه كرده، به سوى بچه اش باز مى گردد و مهر مى ورزد.

حضرت على علیه السلام فرمود: خداوند قومى را مى آورد كه آن ها را دوست مى دارد و آن ها نيز او را دوست مى دارند كسى كه در ميان آن ها غريب است، بر آن ها حكومت مى كند. همه ممالك اسلامى را با امنيت و آسايش تحت سيطره خود اداره مى كند. روزگار با او سازگار مى شود، پير و جوان از او فرمان مى برند ، زمين آباد مى شود و به وسيله مهدى ارواحنا له الفداء خرم و سرسبز مى گردد. [5]

در اين حديث به غربت حضرت نيز تاكيد شده است.