دعا در زمان غيبت آن حضرت‏



دعايى است كه سيد بن طاووس‏رحمه الله در كتاب مهج الدعوات آورده، در حديثى كه غيبت حضرت مهدى ارواحنا له الفداء در آن ياد شده، راوى گويد: عرض كردم: شيعيانت چه كار كنند؟ فرمود: بر شما باد به دعا كردن و انتظار فرج كشيدن، تا آن‏جا كه گويد: عرضه داشتم: به چه چيزى دعا كنيم؟ فرمود: مى‏گويى: اَللَّهُمَّ أَنْتَ عَرَّفْتَنِي نَفْسَكَ وَعَرَّفْتَنِي رَسُولَكَ وَعَرَّفْتَنِي مَلآئِكَتَكَ وَعَرَّفْتَنِي نَبِيَّكَ وَعَرَّفْتَنِي وُلاةَ أَمْرِكَ. اَللَّهُمَّ لا آخُذُ إِلّا ما أَعْطَيْتَ وَلا أَوْقى إِلّا ما وَقَيْتَ. اَللَّهُمَّ لا تُغَيِّبْنِي عَنْ مَنازِلِ أوليائكَ وَلا تُزِغْ قَلْبِي بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنِي. اَللَّهُمَّ اهْدِنِي لِوِلايَةِ مَنْ أَفْرَضْتَ طاعَتَهُ؛ ‏

بار خدايا! تو خودت و فرستاده‏ات و فرشتگانت و پيغمبرت و واليان امرت را به من شناسانيدى، بار خدايا! من نگيرم جز آنچه تو عطا كنى و هيچ نگهدارنده‏اى جز تو برايم نيست. ‏

بار خدايا! مرا از منازل دوستانت دور مگردان و دلم را پس از آن‏كه هدايت كرده‏اى، منحرف منماى. ‏

بار خدايا! مرا به ولايت كسى كه اطاعتش را بر من واجب ساخته‏اى، هدايت فرماى. [1] ‏