هبة الله شيث، اجازه نيافت كه علم خودش را آشكار كند، چنان‏كه در روضه كافى روايت شده كه حضرت ابوجعفر باقرعليه السلام در خبرى طولانى چنين فرمود: وقتى هبة اللَّه، پدرش آدم را دفن كرد، قابيل به نزدش آمد و گفت: اى هبة اللَّه من ديدم كه پدرم آدم تو را از علم آن‏قدر عطا كرد كه به من عطا نكرد، و آن همان علمى است كه برادرت هابيل به آن دعا كرد و قربانى‏اش قبول شد، و بدين جهت او را كشتم كه فرزندانى نداشته باشد تا بر فرزندان من افتخار كنند و بگويند ما فرزندان كسى هستيم كه قربانى‏اش قبول شد و شما فرزند كسى هستيد كه قربانى او قبول نشد. و تو اگر علمى را كه پدرم به تو اختصاص داده آشكار كنى تو را هم مى‏كشم همان‏طور كه برادرم هابيل را كشتم. پس هبة اللَّه و فرزندان او مخفى مى‏كردند آنچه از علم و ايمان نزد آن‏ها بود....[1]

حضرت قائم‏ ارواحنا له الفداء نيز اجازه نيافته كه علم خود را آشكار كند تا روز وقت معيّن؛ چنان‏كه درباره حضرتش روايت شده: هنگام ولادت بر زانو قرار گرفت و دو انگشت سبّابه‏اش را به سوى آسمان بلند كرد، و عطسه‏اى زد و گفت: اَلحَمْدُ للَّهِِ رَبِّ العالَمِينَ وَصَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ؛ ستمگران پنداشته‏اند كه حجّت الهى باطل و نابود است، و حال آن‏كه اگر در سخن گفتن به ما اجازه داده شود شك از بين مى‏رود. [2]

اين خبر را رئيس المحدثين شيخ صدوق در كمال الدين آورده است.