خداوند پس از مدتى طولانى پراكندگى او را جمع فرمود و فراهم آورد.

قائم‏ ارواحنا له الفداء نيز، خداوند پريشانى و پراكندگى او را پس از مدتى درازتر جمع خواهد ساخت.

يعقوب‏عليه السلام براى يوسف آن‏قدر گريست تا اين‏كه چشمانش از اندوه سفيد شد در حالى كه خشم خود را فرو مى‏برد.[1] قائم‏ ارواحنا له الفداء نيز براى جدّش حسين‏عليه السلام گريسته (و مى‏گريد )و در زيارت ناحيه فرموده است: (وَلَأَبْكِيَنَّ عَلَيْكَ بَدَلَ الدُّمُوعِ دَماً) به جاى اشك بر تو خون مى‏گريم. [2]

يعقوب‏عليه السلام منتظر فرج بود و مى‏گفت: (لا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلاَّ القَوْمُ الكافِرُونَ)[3]از رحمت خداوند نااميد نشويد كه همانا كسى، جز گروه كافران از رحمت خداوند مأيوس نشود. قائم‏ ارواحنا له الفداء نيز منتظر فرج است، چنان‏كه روايات شاهد بر اين معنى است.