آن حضرت‏ نيز، همين صفت را داشته است كه بجا است اين بحث را با بيان روايت شريفى كه در مجلّد دوازدهم بحار آمده به پايان بريم.

مرحوم مجلسى ‏رحمه الله به سند خود آورده كه: عباسيان و صالح بن على و گروهى از منحرفين از مسير اهل بيت ‏عليهم السلام بر صالح بن وصيف، هنگامى كه امام حسن عسكرى‏عليه السلام نزد او زندانى بود بر او وارد شدند و به او گفتند: بر آن حضرت سخت بگير و در وضع او رفاه و آسايشى فراهم مكن. در جواب گفت: با او چكار كنم در حالى كه از بدترين افرادى كه توانسته‏ام بر او گماشته‏ام ولى آنان در نماز و عبادت به جايگاه بلندى رسيده‏اند. سپس آن دو نفر گماشته را احضار كرد و به آن‏ها گفت: واى بر شما! درباره اين شخص چه فكر مى‏كنيد؟ گفتند: چه بگوييم درباره مردى كه روزش را روزه‏دار و شبش به عبادت مى‏گذرد، نه سخن مى‏گويد و نه غير عبادت به كارى مشغول مى‏شود، هرگاه به ما نظرى بيفكند لرزه بر اندام ما افتد، و به طورى هيبت او در دلمان واقع شود كه خوددارى نتوانيم كرد. هنگامى كه عباسيان اين گفتار را شنيدند با خوارى و سرافكندگى رفتند.[1]