بارزترين صفاتش عبادت مى‏باشد كه به (زين العابدين) و (سيّد العابدين) و (ذو الثفنات) ناميده شد، وجه ناميده شدنش به (ذو الثفنات) اين بود كه بينى آن حضرت ساييده، و پيشانى و زانوها و كف دست‏هايش از اثر عبات مداوم برآمدگى پيدا كرده بود، چنان‏كه در خبرى از حضرت ابوجعفر باقر عليه السلام از فاطمه بنت على بن ابى طالب‏عليهما السلام آمده كه از يكى از كنيزان امام سجاد عليه السلام راجع به حالات آن حضرت پرسيد، در جواب گفت: مختصر كنم يا مفصل بگويم؟ گفت: مختصر كن، گفت: هيچ‏گاه در روز برايش غذا نبرده و در شب رختخواب نگستردم.[1]

و اخبار بسيارى كه درباره كثرت و شدّت اهتمام آن حضرت در عبادت وارد شده است و مولاى ما حضرت حجّت ارواحنا له الفداء از جدّ بزرگوارش سيّد العابدين ‏عليه السلام الگوى خوبى دارد، كه از حضرت ابوالحسن موسى بن جعفرعليهما السلام آمده، در وصف حضرت قائم ارواحنا له الفداء فرمود: با آن چهره گندمگون، زردى بى‏خوابى شب نيز آميخته است، پدرم فداى آن كس كه شبش را در حال سجود و ركوع و ستاره‏شمارى (كنايه از بيدارى) خواهد گذراند.... [2]