هر چند که ما را نوشتند از گداها

اصلاً نمی آید گدا بودن به ماها



ما روسیاهان ارزش خاصی نداریم

ماها کجا و نوکری دلرباها؟!



ما هر چه قدر اصرار کردیم او نیامد

اصلاً چه شد «آقا بیا آقا بیا» ها؟!



ماها که هیچ ... این خوب ها در انتظارند

کی می رسد روز وصال آشناها؟!



از دوریش بدجور حال ما خراب است

رونق گرفته باز هم دارالشفاها



من که بدم پس دیدنش روزی من نیست

ای خوش به حال خوب ها ... حاجت رواها



باشد درست ... آقای ما خیلی کریم است

امّا دگر تا کی گنه؟ تا کی خطاها؟



طبق احادیث رسیده ... ناظر ماست

بد نیست پیشش ذرّه ای شرم و حیاها



از بس که بر اعمال بد اصرار داریم

رنگی ندارد پیش او دیگر حناها!



یک راه حل باقی است آن هم نام زهراست

نامی که باشد از تبار کیمیاها




شاعر: محمد فردوسی