اصحاب کهف
از رجعت کنندگان و یاران حضرت مهدي (علیه السلام)
در قصه هاي قرآنی «اصحاب کهف» نام گروهی از مؤمنان است که از ستم پادشاهی مشرك به غاري پناه بردند و سالیانی دراز به، خواب عمیقی فرو رفتند. بر پایۀ روایات، این پادشاه مشرك «دقیانوس» و محل واقعه «افسوس» دانسته شده است. [1]
داستان این گروه، با اشاراتی کوتاه اما پر مغز، در آیه هاي نخستین سوره «کهف» یاد شده است. در آن آیات، سخن از یکتاپرستانی است که براي گریز از پرستش خدایان دروغین، به غاري پناه بردند تا از گزند ستمکاران بت پرست برهند. خوابی که آنان را در ربود، به فرمان پروردگار سالیانی به طول انجامید و در این مدت، چنان هیبتی داشتند که کسی را یاراي نزدیک شدن و نگریستن به آنان نبود و آنان را بیدار می پنداشتند.
این خفتگان سالیانی چند را (بر پایۀ آیات قرآنی، 309 سال) در همان حال گذراندند. چون به خواست الهی از خواب برخاستند، چنان گمان بردند که فقط روزي یا نصفی از روز را خواب بوده اند. چون یکی از ایشان، براي فراهم آوردن غذا به شهر در آمد، مردم از حال شگفت انگیزشان آگاهی یافتند و بر آن شدند بر در غار آنان، مسجدي به پا سازند. [2]
در روایات، آنان را گروهی از یاران حضرت مهدي (علیه السلام) دانسته اند که در این بازگشت، از حکومت جهانی عدل و قسط، بهرة وافري خواهند برد.
امام صادق (علیه السلام) در این باره فرمود:
هنگامی که قائم (صلی الله علیه و آله) از پشت این خانه ظهور کند، خداوند همراه او 27 تن بر می انگیزد که چهارده تن از قوم موسی (علیه السلام) هستند، و هشت تن از اصحاب کهف و مقداد و جابر انصاري و مؤمن آل فرعون و یوشع بن نون وصی موسی. [3]
اگر چه اهل سنّت به شدّت با اعتقاد به رجعت مخالفند اما برخی از مفسران آنها به زنده شدن اصحاب کهف در دوران ظهور
حضرت مهدي (علیه السلام) اشاره کرده اند. [4]


پی نوشت:
1-ر.ك: محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج 14 ، ص 411 ؛ حسن بن ابی الحسن دیلمی، ارشاد القلوب، ج 2، ص 360
2- ر.ك: ناصر مکارم شیرازي و دیگران، تفسیر نمونه، ج 12 ، ص 354
3-«اِذَا ظَهَرَ القائمُ مِنْ ظَهْرِ هَذا البَیْتِ بَعَثَ الُله مَعَهُ سَبْعَۀً وَعِشْرینَ رَجُلًا مِنْهُم اَرْبَعَۀَ عَشَرَ رَجُلًا مِنْ قَومِ مُوسی و اَصْحابُ الکَهْفِ ثَمانِیَۀٌ وَالمِقدادُ وَجابِرُ الَانْصارِيُّ وَمُؤمِنُ آلِ فِرْعَوْنَ وَ یُوشَعُ بْنُ نُونٍ وَصیُّ مُوسی» ر.ك: طبري، دلائل الامامۀ، ص 248 ؛ فتال نیشابوري، روضۀ الواعظین، ص 266
4- محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القران، ج 10 ، ص 390 ؛ سیوطی، الدر المنثور، ج 4، ص 215 ؛ متقی هندي، البرهان، ص 150 ، ح 15.