القاب حضرت مهدي (عجل الله تعالی فرجه الشریف)
القاب، جمع لقب است و لقب، نام دوّم انسان است که با آن خوانده می شود و در آن، مراعات معنا، لازم است به خلاف نام اول که شاید بدون مراعات معنا باشد؛ مانند امیرالمؤمنین که لقب علی (علیه السلام) است.
استفادة از لقب، گاهی براي مدح و ستایش و گاهی براي طعن و ناسزاگویی است. [1]
حضرت مهدي (علیه السلام) به ادله اي چند، از پیشوایانی است که داراي القاب فراوانی است. برخی از این لقب ها، بیانگر
فضیلت هاي بی پایان آن امام و برخی دیگر پوششی است براي حفظ جان آن حضرت. بسیاري از این القاب توسط معصومان پیشین (علیهم السلام) بر آن حضرت اطلاق شده و برخی، بر زبان یاران و اصحاب ایشان جاري شده است.
در هر حال توجه به القاب آن حضرت و معانی آن، یکی از اموري است که می تواند معرفت و شناخت ما را به حضرت مهدي
(عجل الله تعالی فرجه الشریف) افزایش دهد. برخی از دانشمندان شیعه در شماره این القاب گاهی افزون بر ده ها لقب نام
برده اند. [2] برخی از القاب آن حضرت بدین قرارند:
بَقیۀُ اللّه، حجّت، خلف صالح، سید، شرید، صاحب، صاحب الدار، صاحب الزمان، طرید، غریم، غلام، فرید، قائم، مضطر، منتظر،
منصور، مهدي، وحید، ولی الله، و.…

پی نوشت:
1- حسن مصطفوي، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج 10 ، ص 218
2- ر. ك: محدث نوري، نجمالثاقب. البته براي برخی از این القاب، دلیل معتبري ارائه نشده است.