صاحب الزمان
از القاب مشهور حضرت است و در ادعيه و زيارات و احاديث مختلف آمده است.
در زيارتى كه هر روز بعد از نماز صبح، حضرت مهدى ارواحنا له الفداء به آن زيارت مى شود آمده است: "اللهم بلغ مولاي صاحب الزمان صلوات اله عليه ...
در احاديث فراوانى كه از اهل بيت علیه السلام رسيده نيز عنوان صاحب الزمان به حضرت مهدى ارواحنا له الفداء اطلاق شده است.
امام صادق علیه السلام فرمودند: اِن الغيبة ستقع بالسادس من ولدي و هو الثاني عشر من الائمة الهداة عد رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم اولهم امير المومنين علي بن ابي طالب وآخرهم القائم بالحق بقية الله في ارضه و صاحب الزمان....
يعنى: زود است كه ششمين فرزند من غايب شود و او دوازدهمين امام هدايتگر بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم است كه نخستين ايشان، امير مؤمنان على بن ابى طالب علیه السلام است و آخر آن ها قائم به حق بقيه خدا در زمين و صاحب زمان است [1]
از طريق عامه نيز روايات بسيارى نقل شده كه در آن ها حضرت، با لقب صاحب الزَمان نام برده شده است. از جمله قندوزى حنفى در جزءدوم كتاب ينابيع المَوَدة صفحه513، حديثى را به واسطه عبدالله بن مسكان از حضرت باقر و حضرت صادق و حضرت كاظم علیه السلام نقل كرده كه قسمت آخر حديث چنين است... حتي ينتهي الي صاحب الزمان المهدي ارواحنا له الفداء
نخستين كتابى كه از طرف علماى اهل سنت در حق حضرت مهدى ارواحنا له الفداء نگارش يافته، كتاب صاحب الزمان است كه آن را ابو العنبس كوفى نوشته است. [2]

صاحب العصر
از القاب حضرت است و در شهرت مثل صاحب الزمان است. [3]

صاحب الدار
از القاب خاصه آن حضرت است.
حضرت در جايى فرموده است:اَنا صاحب الدار[4]

صاحب الغيبة
يكى از القاب معروف حضرت است.
زياد بن صلت گفت: شنيدم امام رضا علیه السلام فرمود: قائم، مهدى، پسر پسر من، حسن است؟ جسمش ديده نمى شود واسمش را احدى نمى برد مگر پس از غيبت او...
گفتم: "اى سيد ما اگر بگوييم صاحب الغيبة وصاحب الزمان چه؟ فرمود: همه اين ها مطلقاَ جايز است، اما من شما را از تصريح به اسم مخفى او نهى مى كنم تا دشمنان او را نشناسند.[5]

صاحب الدولة الزهراء
از القاب حضرت شمرده شده است. [6]

صاحب الرجعة
از القاب حضرت ارواحنا له الفداء شمرده شده است[7]
شايد بدين جهت گفته اند كه حضرت سنت پيامبراسلام صلی الله علیه و آله و سلم را بازگردانده و احياء مى كند و شايد هم به جهت اين است كه رجعت، پس از قيام او صورت مى گيرد والله العالم.

صاحب السيف
در بعضى روايات از حضرت مهدى ارواحنا له الفداء به صاحب السيف تعبير شده است [8]
در شباهت هاى حضرت مهدى ارواحنا له الفداء به انبياء، شباهت حضرت را به پيامبر صلی الله علیه و آله و سلم قيام با شمشير ذكر كرده اند.[9]
شخصى به نام ابو خديجه از امام صادق راجع به امام قائم ارواحنا له الفداء پرسيد، فرمود: همه ما قائم به امر خداييم. يكى پس از ديگرى، تا زمانى كه صاحب شمشير بيايد وچون صاحب شمشير آمد، امر و دستورى غير از آن چه بوده مى آورد.[10]
يعنى پدرانش مأمور به تقيه وصبر بودند ولى او مأمور به جهاد وبرانداختن ستم است.

صاحب الناحيه
از القاب حضرت است
وبر امام حسن وامام هادى علیه السلام نيز اطلاق مى شود.
آورده اندكه ناحيه هر مكانى است كه صاحب الامر ارواحنا له الفداء در غيبت صغرى در آن جا بوده [11]

صاحب سرداب
گروهى آغاز غيبت امام زمان ارواحنا له الفداء را از زمانى مى دانند كه مأموران خليفه به منزل حضرت در سامرا، هجوم آوردند تا وى را دستگيركنند وحضرت در آن هنگام، در سرداب رفت و همان جا، از ديده ها پنهان شد وتاكنون در آن جا بدون آب و غذا زندگى مى كند و روزى از آن جا ظهورخواهد كرد.
اين داستان چنان شهرت يافته كه حضرت را "صاحب سرداب "لقب داده ا ند..
در پاسخ اين سخنان بايدگفت: در منابع شيعى، هيچ نامى از سرداب نيست نويسندگان اهل سنت در نوشته هاى خود بر اين نظر اسرار مى ورزند ومتأسفانه اين مسأله دستاويز حمله نا آگاهانه برخى از آنان به تشيع گرديده است. [12]
پنداشته اند كه شيعيان در ميانه سرداب، امام خود را مى جويند وظهورش را از آن نقطه انتظار مى كشند؟ از اين روى، تهمت هايى به شيعه زده اند وزحمت مراجعه به منابع شيعى را در اين زمينه به خود نداده ا ند .
البته منشأ خرده گيرى هاى نا آگاهانه برخى به شيعه، در اين زمينه آن است كه شيعيان به بخشى از حرم عسكريين در سامرا، يعنى سرداب "احترام وتوجه خاصى دارند و آن را زيارت مى كنند واين نه به خاطر آن است كه امام زمان ارواحنا له الفداء در اين جا مسكن گزيده است وزندگى مى كند، بلكه از آن جهت است كه زمانى مركز عبادت وسكونت چند تن از امامان راستين تشيع بوده است. پس داستان غيبت حضرت مهدى ارواحنا له الفداء در سرداب سامرا و زندگى كردن حضرت در آن مكان، بهتان ودروغى بيش نيست وهيچ يك از بزرگان شيعه، چنين باورى نداشته و ندارند.[13]

صاحب كرةالبيضاء
از القاب حضرت است .
حكيمه خاتون مى گويد: پس از تولد مهدى ارواحنا له الفداء آن جناب را آوردم نزد برادرم، حسن بن على علیه السلام پس با دست شريف خود روى پرنور او را مسح كرد و فرمود: سخن بگو اى حجة الله، بقيه انبياء خاتم اوصياء، صاحب كره بيضاء و ...[14]

صالح
از القاب حضرت گفته اند .[15]

صبح فسفر
از القاب خاصه حضرت شمرده شده و به معناى صبح روشن است.
احتمال داده اندكه آن را از آيه شريفه والصبح اِذااسفر [16]استنباط كرده اند و مناسبت آن به حضرت اين است كه حضرت نيز چون صبحِ صادق، روشن و هويدا است.

صدق
از القاب خاصه حضرت محسوب كرده اند. [17]

صراط
از القاب حضرت به شمار مى آيد.
البته در كتاب و سنت اطلاق آن بر هر امامى بسيار شده و شاهدى براى اختصاص به حضرت به نظر نرسيده است. [18]