امامت و رهبری، حکومت بر قلب هاست. در رهبری الهی نمی توان به زور بر مردم حکومت کرد. تا مردم نخواهند امام، رهبری آن ها را نخواهد پذیرفت. رهبری مردم برای امام یک تحفه و مقام و شرف نیست. امام چه رهبری را به عهده داشته باشد و چه نداشته باشد، امام است و چیزی از بزرگی مقامش کاسته نخواهد شد. این امامت و رهبری امام معصوم بر مردم است که برای مردم یک شرافت و نعمت بزرگ است. این مردم هستد که باید عاجزانه از خداوند بخواهند تا به جای طاغوت ها و مستکبران و حاکمان فاسد حاکمیت ائمه علیه السلام و اولیای خود را نصیب آنان نماید.
خداوند برای رهبری مردم به کمتر از معصوم راضی نبود، ولی این خود مردم بودند که با پس زدن این هدیه بزرگ و این نعمت بی نظیر، خود را محروم کردند و طاغوت ها و مفسدان را بر خود حاکم نمودند، حال اگر بخواهند که خداوند اوضاعشان را تغییر دهد و باز حاکمیت و رهبری امام معصوم را نصیب آنان کند، باید خود اوضاعشان را تغییر دهند و زمینه را برای حاکمیت حضرت فراهم کنند، اما آیا جامعه انسانی با این فساد و تباهی می تواند خود را به این لیاقت و آمادگی برساند. در این دنیای وانفسا چه کسانی هستند که بتوانند چنین کار بزرگی را انجام دهند؟
آن چه که مسلم است، امام زمان ارواحنا له الفداء برای طاغوت ها و کفار ظهور نمی کند، آن ها نه تنها امام زمان را نمی خواهند و امامت او را دوست ندارند، بلکه اگر بتوانند او را نابود کنند، هرگز در این کار به خود تردید راه نمی دهند.
امام زمان ارواحنا له الفداء امام صالحان و مؤمنان است بنابراین با فساد و گناه نمی توان زمینه ظهور او را فراهم کرد. با غفلت از حضرت و بی محبتی به او نمی توان منتظر ظهور بود. کدام مفسد و فاسد است که دل تنگ امام زمان ارواحنا له الفداء باشد، کدام گناهکار است که رهبری امام صالح و مصلح را بخواهد، آیا مفسد و گناهکار حکومت ضد گناه و فساد را می طلبد؟
چقدر از امام زمان دورند کسانی که چنین گمان می کنند.
عده ای از خدا بی خبر و امام نشناس این حدیث شریف از حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم را دست آویز برای چنین تفکری قرار داده اند:
«یملا الارض قسطا و عدلا کما ملئت ظلما و جورا * حضرت زمین را پر از قسط و عدل می کند همان طور که پر از ظلم و جور شده است.» [1]
و از این حدیث شریف و این عبارت که (پر از ظلم و جور شده است) چنین نتیجه می گیرند که برای این که حضرت زودتر ظهور کند، باید بیشتر گناه کرد تا زمین پر از ظلم شود و لحظه ظهور فرا رسد. دستۀ دیگری که حماقت آنها کمی کمتر از این گروه است، چنین میگویند که حتی اگر خود گناه نکنیم، نباید با ظلم و فساد مبارزه کرد، چون این کار مانع از این می شود که زمین پر از ظلم شود و موجب تأثیر در ظهور می شود.
با توضیحاتی که درباره شرط اساسی تحقق رهبری امام علیه السلام دادیم، میزان اشتباه و حماقت این افراد کاملاً روشن می شود. چگونه می توان با گناه کردن به استقبال امام ضد گناه و حکومت ضد گناه رفت.
اگر خود هم گناه نکنیم، ولی در محیط زندگی و اطراف خود با ظلم و گناه مبارزه نکنیم، هرگز نمی توانیم مقدمات ظهور را فراهم کنیم.
راستی حضرت برای چه کسانی می خواهد ظهور کند و رهبری چه کسانی را به عهده می گیرد؟ آیا کسانی که غرق در گناه هستند، اصلاً تمنا و آرزویی برای آمدن حضرت دارند؟ آیا آن ها حاضرند هزینۀ سنگینی ظهور و حاکمیت امام را که مبارزه با جهان استکبار و ابر قدرت های جنایتکار است، بپردازند؟ آیا چنین کسانی از روحیۀ شهادت طلبی و فداکاری و تحمل سختی ها و خوردن خون دل ها بهره ای دارند؟ کدام گناهکار و غافل از ایمان و حقایق را سراغ دارید که دغدغۀ غیبت و مظلومیت امام زمان ارواحنا له الفداء را داشته باشد و برای ظهور او دست به دعا بلند کند؟ آیا چنین کسی برای ملاقات باحضرت خود را آماده کرده است؟
پذیرش چنین اندیشه ای که حضرت برای چنین کسانی ظهور می کند، بسیار احمقانه و خام اندیشی است. حضرت برای کسانی ظهور می کند که از ظلم و فساد به تنگ آمده و تشنۀ عدالت و صلاح باشند. کسانی که دل تنگ او باشند و او را از صمیم قلب دوست داشته باشند و حاضر به فداکاری و اطاعت از حضرتش باشند. کسانی که تشنۀ پیاده شدن کامل دین خدا باشند و خود برای رعایت آن آماده و تسلیم باشند.
کسانی که حاضر باشند، در کنار حضرت با ابر قدرت ها با همۀ سلاح های مرگبار و نیروهای جهنمی شان بجنگند و کشته شوند. آری حضرت انبوه چنین کسانی را می خواهد و تا چنین کسانی نباشند و بر حضرت اتمام حجت نکنند، دلیلی برای ظهور وجود ندارد. باید چنین فطرت گرایانی وجود داشته باشند و به مولایشان عرض کنند که ای آقا و سرور ما! ما آمادۀ آمدن تو هستیم. ما می توانیم از تو و آیین حقت در برابر همۀ استکبار دفاع کنیم. ما اجازه نمی دهیم که ظالمین همان طور که پدران بزرگوارت را به شهادت رساندند و حکومت و خلافت آن ها را غصب کردند، گزندی به تو برسانند و رهبری الهی تو را سلب کنند. ما تحمل عدالت علوی تو را در خود ایجاد کرده ایم و تابع حکمی هستیم که تو می نمایی؛ هر چند علیه خود ما و خانواده و نزدیکان ما باشد.

کتاب آشتی با امام عصر- استادشجاعی