تقریباً 300 سال پیش شاخه جدیدی از زیست شناسی بنام پیری شناسی (Cetmotologie) زاده شد. هدف این دانش بررسی و شناخت عملی قوانین پیری و غلبه بر آن می باشد. این دانش با دانش دیگری بنام توتولوژی یا مرگ شناسی رابطه نزدیکی دارد. شناختن و مطالعه قوانین مربوط به مرگ و تا حد ممکن عقب راندن آن مسائلی است که جزء قلمرو این دانش جدید می باشد، به نظر دانشمندان مرگ همیشه در اثر اختلال در جریان حیاتی پیش می آید. در صورتی که پایان زندگی مرگ فیزیوژیکی نام دارد.


اکنون کوشش دانمشندان بر این است که راهی برای ازدیاد مدت عمر تا مرز منطقی و طبیعی آن بیابند. مرز زندگی به نظر دانشمندان تفاوت دارد. پاولوف مرز طبیعی حیات انسان را 100 سال می دانست. مچینکوف آن را 150تا 160 سال قلمداد می کرد. پزشک و دانشمند مشهور آلمانی بنام گوفلاند معتقد بود که مدت عادی زندگی بشر 200 سال است. فیزیولوژیست مشهور قرن نوزدهم فلوگر آن را تا 600 سال و روجربیکن انگلیسی تا 1000 سال قلمداد کرده اند. ولی هیچیک از دانشمندان نمی توانستند دلیل قانع کننده ای برای اثبات نظریه خویش بیابند.