امامت عبارت است از تحقق بخشیدن برنامه های دینی اعم از حکومت به معنی وسیع کلمه و اجرای حدود و احکام الهی و برقراری عدالت اجتماعی و نیز تربیت و پرورش نفوس در بُعد ظاهری و باطنی که این مقام از مقام نبوت و رسالت بالاتر است.
مقام امامت، هدایت به معنی ایصال الی المطلوب است نه ارائه طریق، [1] مرحوم علامه طباطبایی (ره) در مورد هدایت امام معصوم (ع) می فرماید: این هدایت که خدا آن را از شؤون امامت قرار داده، هدایت به معنای تصرف تکوینی در نفوس است که با آن تصرف، راه را برای بردن دل ها به سوی کمال و انتقال دادن آنها از جایگاهی به جایگاه بالاتر هموار می سازد و چون تصرفی است تکوینی و عملی است باطنی، ناگزیر مراد از امری که با آن هدایت صورت می گیرد نیز امری تکوینی خواهد بود نه تشریعی [2] و این هدایت به امر خدا از فیوضات معنوی و مقامات باطنی است که مؤمنین به وسیله عمل صالح به سوی آن هدایت می شوند و هر کس به قدر استعداد خود و بر حسب اختلافی که در مقامات دارد از آن بهره مند می شود. پس امام (ع) رابطه میان مردم و پروردگارشان در اخذ فیوضات ظاهری و باطنی است. [3]
[1] تفسیر نمونه، ج 1، ص 38. ارائه طریق به معنای نشان دادن راه و ایصال الی المطلوب به معنای رساندن به مقصد می باشد
[2] هدایت تشریعی، هدایت و تعلیم احکام و مسائل دین است و هدایت تکوینی به معنای تصرف در فکر و قلب افراد به نحوی که ناخودآگاه و به صورت باطنی به سمت راه صحیح و تصمیم درست هدایت می شوند، و اوحینا الیهم فعل الخیرات؛ و به آنها کارهای خیر را الهام می کنیم
