شهدا در قول و عمل منتظر حقیقی امام زمان (ع) و در جهت آرمان شهر مهدی، با ایثار جان، تلاش کردند. شهدا محصول تربیت اهل بیت عصمت و طهارت (ع) و عاشق و شیفته امام زمان (ع) بودند و با عبادت های خالصانه خود در نیمه های شب و مجاهدت های دلیرانه خویش، جبهه ها را لایق حضور مستمر و معنوی اهل بیت (ع) و حضور جسمانی حضرت بقیه الله الاعظم (ع) و اصحاب خاص آن حضرت (ع) ساختند. حتی دشمنان نیز پذیرفتند که: «پیروزی های چشم گیر رزمندگان اسلام در جنگ نابرابر و امکاناتی خیلی کم چیزی با عنایت، هدایت و رهبری حضرت مهدی (ع) نبود» چرا که جمعی از رزمندگان خالص بارها حضور حضرت (ع) را با چشم سر مشاهده کردند. چگونه چنین چیزی ممکن نباشد و حال آن که بسیای از شهدا بر دامان مولای خویش جان به جان آفرین تسلیم نمودند. در یکی از عملیات ها وقتی سر از بدن یکی از رزمندگان جدا شد همگان به چشم خویش دیدند که لبهای آن سر عزیز به ذکر یا مهدی بلند و شد و یا شهید دیگر را هنگامی که بر او در منزل آخرت (قبر) تلقین می خواندند وقتی به ذکر مقدس امام زمان (ع) «قائم» رسیدند در برابر چشمان ناباورانه همگان سر خویش را به احترام نام حضرت (ع) بلند کرد، آن گاه بر خاک قبر آرمید. پس چگونه خاک مقدس جبهه ها عظمت و شکوه و معنویت نداشته باشد؟ تا آن جا که تحول مؤثر و مفیدی در قلب زائران خویش ایجاد می کند که ره صد ساله را یک شبه طی می کنند!

و صد البته شهدا به این هم اکتفا نکردند، بلکه آنان که نشان در بی نشانی و نام خویش را در گمنامی جستجو می کردند با بدن های شریف گمنام خویش، بر قلل کوه ها و تپه ها، در قلب شهرها و روستاها، زیارتگاه های کوچکی ایجاد کردند و قلوب پروانه وَش را به گرد شمع خویش در طواف آوردند.

دقت و تفکر

جبهه های شهری آسمانی بر روی زمین بودند که از نابهنجاری های بسیاری که دامن گیر شهرهای زمینی و مادی بود دور مانده بودند. شهرهایی خدایی که خدابیش از دیگران بر آن حاکم بود. این شهرهای الهی پایتختی داشتند به نام «پادگان» که آمادگاه نیروهای رزمی بود و محل آموزشف سازماندهی و اعزام پرندگان مهاجر الی الله جهت حضور در میدان بود. نه فقط میدان جهاد اصغر بلکه جهاد اکبر، میدان رزم، میدان شجاعت و ایثار، میدان شهامت، و شهادت.

در باور شهدا و اعتقاد بازماندگان حقیقی آنان، امروزه جهان اسلام به خصوص جهان تشیع باید در پادگان انتظار به سر برند و تمام عرصه های زندگی در همه اقشار و صنوف، از خانواده، مدرسه، دانشگاه، محل کار و .... باید پادگانی باشد که محل آماده سازی نیروها در همه ابعاد، جهت همراهی، با امام زمان (ع) است.

و چه زیبا گفت سید شهیدان اهل قلم [1] شهید سید مرتضی آوینی:

دو کوهه [2] آیا دوتس داری که پادگان یاران مهدی (ع) نیز باشی؟ پس منتظر باش؟[3]

جبهه کجاست؟ .....

جبهه یعنی باغ رضواو بهشت

جبهه یعنی معنی زیبا و زشت

جبهه یعنی سفره احسان رب

غوطه ور در مهر بی پایان رب

جبهه یعنی مکتب درس نبی (ص)

جبهه یعنی بانگ تکبیر علی (ع)

جبهه یعنی امر و فرمان رسول

جبهه یعنی بیت الاحزان رسول

جبهه یعنی سوز و ساز بندگی

جبهه پایانی به قید بردگی

جبهه یعنی جلوه گاه کبریا

جبهه یعنی محو تردید و ریا

جبهه یعنی جلوه ای از دین ناب

جبهه یعنی اقتدا بر آفتاب

جبهه یعنی قتل شیطان و هوس

ترجمان روح ایمان است و بس

جبهه یعنی جنگ نور و جنگ نار

جبهه یعنی برق تیغ ذوالفقار

جبهه یعنی بیعت خون با حسین

جبهه یعنی نعره های یا حسین

جبهه یعنی تربت پاک حسین (ع)

جبهه یعنی سجده بر خاک حسین

جبهه یعنی خیمه های سوخته

چشم های خیره بر ره دوخته [4]