امام زمان از چه راهی می فهمد که موقع ظهورش فرا رسیده است؟ اگر گفته شود که در آن هنگام، از جانب پروردگار عالم، به وی اطلاع می رسد لازمه اش اینست که برآنجناب هم ماند پیمبران وحی بشود و در نتیجه بین امام و پیغمبر فرقی نماند.
هوشیار: اولاً از براهین و روایاتی که در ابواب امامت وارد شده استفاده می شود که وجود مقدس امام نیز، با عالم غیبت ارتباط دارد و در مواقع احتیاج حقائقی را دریافت می کند. در بعض روایات وارد شده که امام صدای ملک را می شنود اما خودش را مشاهده نمی کند.[1]
بنابراین، ممکن است خداوند متعال وقت ظهور را به وسیله الهام به امام زمان (ع) بفهماند.
حضرت صادق (ع) در تفسیر آیه ذیل فرمود: یکی از ما امامی است پیروز ولی مخفی، تا هنگامی که اراه خدا تعلق گرفت که آشکارش کند در قلبش اثری می گذارد پس ظاهر می شود و به امر خدا قیام می کند.[2]
ابوجارود می گوید: خدمت حضرت ابی جعفر (ع) عرض کردم قربانت شوم، از احوال حضرت صاحب الامر به من خبر بده. فرمود: شبانگاه از بیمناک ترین مردم می باشد لیکن صبحگاه از ایمن ترین مردم می گردد. برنامۀ کارش شبانه روز به وی وحی می شود. عرض کردم به او وحی می شود!؟ فرمود: وحی می شود اما وحی پیمبری نیست، بلکه مانند وحیی است که به مریم دختر عمران و به مادر موسی و به زنبور عسل نسبت داده شده است. ای اباجارود! قائم آل محمد از مریم و مادر موسی و زنبور عسل نزد خدا گرامی تر است.[3]
از این قبیل احادیث استفاده می شود که بر وجود مقدس امام نیز وحی و الهام می شود لیکن در عین حال، فرق بین امام و پیغمبر محفوظ است. زیرا پیغمبر مشرع است و احکام و قوانین شریعت به وی وحی می شود، به خلاف امام که احکام و قوانین باو وحی نمی شود و نسبت به آنها حافظ است.
ثانیاً ممکن است گفته شود که پیغمبر اکرم (ص) وقت ظهور را به توسط ائمه اطهار به مهدی خبر داده است و لو به اینطور که حدوث حوادث معینی را از علائم و قرائن فرا رسیدن وقت ظهور معرفی نموده و امام زمان در انتظار ظهور آن علائم است.
پیغمبر (ص) فرمود: وقتی موقع ظهور مهدی فرا رسید خداوند شمشیر و پرچم آن جناب را به صدا می آورد، می گویند: ای دوست خدا! به پا خیز و دشمنان خدا را به قتل رسان. [4]
یکی از شواهد احتمال مذکور روایاتی است که دلالت می کنند برنامه و دستور العمل تمام امامان مهر کرده، از جانب پروردگار عالم بر پیغمبر اکرم (ص) نازل شد و پیغمبر آن را به علی بن ابی طالب (ع) تحویل داد. علی (ع) در موقع خلافت صحیفه خویش را گشود و برطبق آن عمل نمود و بعداً آن را به امام حسن (ع) تحویل داد و به همین کیفیت، نوبت به هر امامی می رسید مهرنامه خویش را می گشود و بر طبق آن عمل می نمود، اکنون نیز برنامۀ کار و دستور العمل امام زمان (ع) در دستش موجود است. [5]
[1]اصول کافی ج 1 ص 271
[2] مفضل بن عمر عن ابیعدالله علیه السلام فی قول الله – فاذا نقر فی الناقور قال ان منا اماما مظفراً مستتراً فاذا ارادالله اظهار امره نکث فی ققلبه نکتۀ فظهر فقام بامرالله تبارک و تعالی – اثبات الهداه ج 6 ص 364
[3] ابوالجارود قال قلت لابی جعفر علیه السلام: جعلت فدالک، اخبرنی عن صاحب هذا الامر؟ قال: یمسی من اخوف الناس و بصبح من آمن الناس، یوحی الیه هذا الامر لیله و نهاره. قال قلت: یوحی الیه یا ابا جعفر؟! قال یا اباجارود و انه لیس وحی نبوه ولکنه یوحی الیه کوحیه الی مریم بنت عمران و الی ام موسی و الی النحل، یا اباجارود ان قائم آل محمد اکرم علی الله من مریم بنت عمران و ام موسی و النحل – اثبات الهدااه ج 7 ص 172 و بحارالانوار ج 52 ص 389.
