سیر توحیدی و معنوی و کمالی انسان، اگر چه به ظاهر از معرفه الله و توحید و سائر صفات کمالیه باری تعالی، آغاز می شود، در ادامه و امتداد نیز همان تکامل معرفت خدا و عقیده توحید و جلوه های آن است.

عقاید دیگر مثل نبوت و امامت و معاد، هر چند اصولی مستقل در کنار عقیده توحید محسوب می شوند، در وجود و واقعیت یافتن، متأخر از عقیده توحید و مرتبط به آن می باشند، و در واقع مکمل آن و بسط و تفصیل معرفت خدا و صفات کمالی ذاتی و افعالی او است.

عقیده به نبوت، مرتبه ای از مراتب کمال عقیده به توحید، و جلوه ای از جلوه های معرفت خدا است. همچنین عقیده به معاد و امامت، همه از شؤون و تجلیات این عقیده است. آنانکه خدا را به اسماء الحسنی و صفات علیائی که دارد می شناسند، به فرستادن پیامبران و اعطاء معجزه به آنها و نزول کتاب و موازین و قواعد و احکام مورد نیاز بشر از جانب او ایمان می آورند، چنانکه به نصب امام و وجود حجت در هر عصر و زمان و لایت و سایر نظامات نیز ایمان می آورند. همچنان که وقتی خدا را به عدل و حکمت، و منزه بودن از کار لغو و عبث و بیهوده شناختند، به معاد ایمان می آورند. و خلاصه ابعاد معرفت خدا و فروع عقیده به توحید و صفات جمالیه و جلالیه حق تعالی مانند خونی که در بدن جریان دارد، در تمام مبانی و معیارها و اصول و فروع شرعی جریان دارد، و عقاید دیگر از آثار و لوازم آن عقیده اصلیه است.

موضوع این رساله تجلی توحید در نظام امامت است، که چون با تجلی توحید در کل رسالات انبیا و رسالت اسلام و تجلی آن در امامت حضرت مهدی (ع) ارتباط دارد، به حول و قوه الهی آن را دچار گفتار زیر به پایان می رسانیم.

1- تجلی توحید در کل رسالات انبیا و معارف و شرایع آسمانی

2- تجلی توحید در اسلام

3- تجلی توحید در نظام امامت

4- تجلی توحید در امامت حضرت مهدی (ع)