سید اجل، اورع، ازهد، صاحب کرامات، سید رضی الدین ابوالقاسم علی بن موسی ابن جعفربن طاووس حسنی حسینی (ت 664 هـ) در کتاب مستطاب اقبال ص 260 پس از ذکر دعاهای وداع ماه رمضان بیاناتی فرموده که ترجمه اش بدین مضمون است:
«از وظایف شیعه امامیه، بلکه از وظایف امت محمدی این است که در این اوقات، و این فرصت ها متأسف و اندوهناک باشند برای محروم بودن از برکات فیض حضور، و سعادت ظهور حضرت مهدی (ع) تا خدا ببیند که بر قدم صفا، و وفا و اخلاص و ارادت به آن رهبران بزرگ ثابت و استوارند، و باید مضمون این شعر را از روی تأسف بگویند:

اردد طرفی فی الدیار فلا اری

وجوه احبائی الذین ارید [1]

زیرا مصیبت هجران و حرمان از لقای امام، از مصیبت گذشتن ماه رمضان بزرگ تر است.

اگر به فراق پدر مهربان یا برادر پشتیبان، و یا فرزند عزیز گرفتار شوند، وحشت زده و ناراحت و غمناک می شوند، در حالی که بهره و انتفاع از پدر و برادر و فرزند، در برابر برکات و انتفاعات مهم ما از حضرت مهدی (ع) که خلیفه خاتم الانبیاء و امام عیسی در نماز و ولی امور، و بر طرف کننده انواع گرفتاری ها و بلیات و مصلح تمام کارها است، ارزشی ندارد.»