اکنون این سئوال مطرح می شود که وضع احکام و برنامه های سیاسی و اجتماعی اسلام در این زمان ها چیست؟ آیا در این زمان ها که به وجود امام و حاکم معصوم دسترسی نیست، شارع مقدس اسلام دست از احکام و برنامه های سیاسی و اجتماعی برداشته و مسلمین در این باره وظیفه ای ندارند؟ آیا این قبیل احکام و قوانین که بخش عظیمی از اسلام را تشکیل می دهند فقط برای دوران کوتاه حیات رسول خدا تشریع شده و بعد از آن تا زمان ظهور حضرت مهدی باید مسکوت بماند؟ آیا می توان گفت: اسلام در این اعصار طولانی از جهاد و دفاع و اجرای حدود و قصاص و تعزیرات و مبارزه با ظلم و بیدادگری و دفاع از محرومین و مستضعفین و مبارزه با فساد و گناه و طغیان. دست برداشته و اجرای این بخش عظیم اسلام را به ظهور حضرت مهدی ارواحنا فداه موکول نموده است؟ آیا می توان گفت: این همه آیات و روایات در این زمان ها فقط برای بحث کردن و در کتابها نوشتن آمده است. گمان نکنم هیچ مسلمان اندیشمندی چنین حرفی را باور کند. مسلمین و بالاخص دانشمندان خواهند گفت که این احکام نیز برای پیاده شدن آمده است. اگر چنین است، پس اسلام نسبت به اجرای قواین و برنامه ها در تمام زمان ها و از جمله در این زمان نظر داشته و دارد. نمی توان گفت: اسلام احکام و برنامه های سیاسی و اجتماعی را تشریع نموده ولی نسبت به مجری آنها یعنی حاکم شرعی نظر و عنایتی ندارد.