تمام ادیان آسمانی به پیروان خود، عصر درخشان و سعادت عمومی و آینده مشعشع و صلح جهانی و دوران پر خیر و برکتی را نوید داده اند که در آن، نگرانیها و دلهره ها و هراسها مرتفع شود و به یمن ظهور شخص بزرگ و مردی خدائوی که به تأییدات الهی مؤید است، در روی زمین منطقه و شهر و دهستان و دهی باقی نماند مگر آنکه در آن بانگ دل نواز توحید بلند شود و روشنائی یکتاپرستی، تاریکی شرک را زایل سازد و علم و عدل و راستی و امانت چهره جهان آرای خود را بنمایانند و همه جا را منور سازند.

این موعود عزیز بر حسب استوارترین و صحیح ترین مصادر اسلامی خلیفه دوازدهم حضرت خاتم الانبیاء محمد مصطفی (ص) و دوازدهمین رهبر و امام بعد از آن حضرت و همنان و هم کنیه آن حضرت است و القاب مشهورش در بین مسلمین، «مهدی»، «قائم»، «منتظر»، «صاحب الامر»، «صاحب الزمان» و «بقیه الله» است. و در زبان های دیگر به «گرزاسیه»، «وشینو»، «ارتور»، «مهمید» و نامها و القاب دیگر خوانده شده است. [1]

در کتاب زند و کتاب جاماسب، و کتاب شاگمونی، و کتاب جوک و کتاب دید، و کتاب باسک، و کتاب پاتیکل، و کتاب دادنگ و در کتاب صفنیای نبی و کتاب اشعیاء و کتاب وحی کودک، و کتاب حکی نبی و کتاب مکاشفات یوحنای لاهوتی، و کتاب دانیال و انجیل متی و انجیل لوقا و انجیل مرقس [2] و کتابها و الواح دیگر، این بشارتها به عبارات و مضامینی که همه اصالت عقیده مهدویت را تأیید و آن را یک اصل عام مورد قبلو همه ملل و امم و انبیاء و ادیان معرفی می نمایند آمده است و به بعض صفات و علائمی که در احادیث و بشارات اسلامی برای این ظهور و صاحب آن حضرت مهدی حجه بن الحسن العسکری علیه السلام بیان شده اشاره یا صراحت دارند. چون شرح این بشارات، سخن را بسیار طولانی می سازد فقط در اینجا به عنوان تفسیری از آیه 105 سوره انبیاء به نمونه ای از این بشارتها اشاره می نمائیم.

آیه شریفه این است «ولقد کتبنا فی الزبور من بعد الذکر ان الارض یرثها عبادی الصالحون» که مفاد ظاهر آن این است که: «و هر آینه ما در زبور بعد از ذکر نوشتیم که البته بندگان صالح من وارث زمین می گردند.»

این آیه از بشارت حتمی الهی خبر می دهد که شایستگان و صلحاء، وارث زمین و صاحب آن می شوند و چون در آیات قبل از این آیه از زمین خاصی سخنی به میان نیامده است لذا الف و لام «الارض»، الف و لام عهد نخواهد بود چون ظاهر این است که مراد تمام زمین است.

بنابراین آیه خبر از روزگاری می دهد که زمین و اداره آن در همه قاره ها، و همه مناطق و معادن آن در اختیار بندگان شایسته خدا در آید چنانکه در آیات دیگر نیز همین وعده را فرموده است. مانند آیه: «وعدالله الذین آمنوا منکم و عملوا الصالحات لیستخلفنهم فی الارض [3] ... = و خدا به کسانی از شما که ایمان آورده و عمل صالح انجام دهند وعده داده که در زمین خلافت دهد...» و آیه «و نرید ان نمن علی الذین استضعفوا فی الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثین [4] = و اراده کرده ایم که بر کسانی که در زمین ضعیف و ذلیل نگه داشته شده اند منت گذارده و انان را پیشوایان و وارثان زمین گردانیم.»

مراد از «زبور» که در آن این بشارت نوشته شده است کتاب آسمانی است که بر جناب داود پیغمبر (ع) نازل شده است و مراد از «ذکر » چنانکه مفسرین فرموده اند تورات است. و ممکن است به اعتبار اینکه الف و لام «الذکر» برای جنس باشد نه برای عهد، مراد از آن مطلق کتاب های آسمانی باشد که پیش از زبور نازل شده اند.

به هر حال بر حسب این آیه، در تورات و زبور این وعده ذکر شده است. اکنون باید دید این وعده و بشارت در تورات و زبور به چه صورتی آمده است.

باید به این نکته توجه داشت که تورات و بطور کلی کتب عهد عتیق و جدید مورد دستبرد و تحریف فراوان واقع شده و بلکه حوادثی پیش آمد که موجب از بین رفتن تورات و تجدید استنساخ آن از آنچه بعضی حفظ داشتند گردید و مخصوصاً در آنچه باقی مانده هم در قسمت هائی که مربوط به بشارت از پیغمبر اسلام است، تحریفات و تأویلات و تفسیرهای غیر موجه بسیار کرده و در ترجمه ها غرض ورزی زیادی نموده اند. و انجیل اصل نیز این اناجیل موجود نبوده و اناجیل نیز منحصر در این چهار انجیل نبوده بلکه بش از اینها بوده است که از جمله انجل «برنابا» است که در آن بشارت های متعدد به ظهور حضرت خات الانبیاء (ص) موجود است و از حیث استواری مضامین و مطالب، طرف قیاس با این اناجیل معروف (انجیل مرقس، متی، لوقا و یوحنا) نیست.

معذلک تورات و انجیل فعلی هم که در دست یهود و نصاری است، حاوی بشارات متعدد به ظهور اسلام و حضرت رسول خاتم و ائمه طاهرین (ع) است که علمای بزرگ تورات و انجیل شناس، این موارد را در کتابهائی که به زبان فارسی و عربی و غیره نوشته اند استخراج کرده و در تألیفات خود نوشته اند. و علاوه بعضی از بزرگان اهل کتاب مثل «فخرالاسلام» مؤلف کتاب نفیس «انیس الاعلام» و مؤلفات ارزنده دیگر پس از قبول اسلام پیرامون این موضوع، حق تحقیق و بررسی و اظهار و افشای حق را ادا کرده اند. ما در اینجا فقط در رابطه با تفسیر این آیه به بشارتی از تورات و بشارتی از زبور اشاره می کنیم.

اما تورات: در پاراش لخلخا (فصل 17 از آیه 20 از سفر تکوین) از قول خداوند جلیل به ابراهیم خلیل (ع) اینگونه آمده است:

«ول یشما علی شمعتیخا هینه بیرختی اوتووهربتی اوتوابمادماد شنمعاسار نسیم یولد و ان تتیو لغوی کادل».[5]

مؤلف انیس الاعلام علاوه بر این متن، متن این کلمات را از سریانی عتیق و از سریانی جدید و ترجمه عربی آن را از ترجمه طبع بیروت (س 1870) و ترجمه فارسی آن را از ترجمه طبع لندن (س 1895) آورده است و سخن را ادامه می دهد تا اینجا که می گوید: چون معنی الفاظ را دانستی اکنون گوئیم که خداوند جلیل پس از اینکه هفده بشارت به حضرت خلیل (ع) داد، چنانکه در «پاداش» مذکور مسطور گشتند حضور ابراهیم بعد از استماع بشارت مذکور ساجداًلله برو در افتاد و تمنا کرد کاش اسماعیل زنده می ماند، زیرا زندگانی او در نزد من بهتر از هفده بشارت است.

پس خداوند عالم فرمود دعای تو را در حق اسماعیل به اجابت رسانیدم او را برکت داده و کثیرالاولاد قرار خواهیم داد و قبیله بزرگ که عبارت باشد از قبیله عرب، از صلب او خواهد بود و او را بزرگ خواهم گردانید، به سبب اینکه محمد (ص) و دوازده امام را که اوصیای حضرت محمداند از صلب او پدید خواهیم آورد...

اما زبور داوود (ع) در ترجمه فارسی زبور 37- از مزامیر داوود که چهل آیه است چنین آمده است:

9- زیرا که شریران منقطع می شوند اما متوکلان به خداوند وارث زمین خواهند شد.

10- و حال اندک است که شریر نیست می شود که هر چند مکانش را استفسار نمائی ناپیدا خواهد بود.

11- اما متواضعان وارث زمین شده از کثرت سلامتی متلذذ خواهند شد.

12- شریر به خلاف صادق افکار مذمومه می نماید و دندان های خویش را بر او میفشارد.

13- خداوند به او متبسم است، چونکه می بیند که روز او می آید.

14- شریران شمشیر را کشیدند و کمان را چله کردند تا آنکه مظلوم و مسکین را بیندازند و راست روان را بکشند.

15- شمشیر ایشان بر دلشان فرو خواهد رفت و کمان های ایشان شکسته خواهد شد.

16- کمی صدیق از فراوانی شریران بسیار بهتر است.

17- چونکه بازوهای شریران شکسته می شود و خدواند صدیقان را تکیه گاه است.

18- خداوند روزهای صالحان را می داند و میراث ایشان ابدی خواهد شد.

19- زیرا متبرکان خداوند وارث زمین خواهند شد اما ملعونان وی منقطع خواهند شد.

20- زیرا که خداوند عدالت را دوست می دارد و مقدسان خود را وا نمی گذارد، ابداً محفوظ می شوند درحالتی که ذریه شریران منقطع است.

21- صدیقان وارث زمین شده، ابداً در آن ساکن خواهند بود.

22- دهان صدیق به حکمت متکلم و زبانش به حکم گویا است.

23- شریعت خدا در قلبش بوده، اقدامش نخواهد لغزید. [6]

چنانکه ملاحظه می فرمایید این بشارات کاملاً با آیه کریمه «ولقد کتبنا فی الزبور ....» منطبق است چنانکه ظاهر این است که مراد از «صدیق» که در بشارت آیه 31 مذکور شده و در آن آیه و آیه 32 صفت آن بیان شده است، حضرت مهدی (ع) می باشد.

علاوه بر این، در مزمور (21) نیز بشاراتی هست که در انیس الاعلام (ج 7، ص 386-387) متن اصل آن را با ترجمه فارسی آن طبق ترجمه فالسی طبع لندن (1895) آورده است.