معجزات و خوراق عادات در اثبات نبوت انبیاء و صدق خبرهائی که از عالم غیب و وحی الهی می دهند مستندی عام و دلیلی همگانی است که هیچ پیامبری بدون معجزه نبوده است.
راجع به معجزات انبیاء و اقسام آن در کتابها توضیحات کافی داده شده و در نوشته های این حقیر نیز از جهات متعدد و با توجه به اندیشه ها و آرائی که اخیراً مطرح شده بیانات جالب و مفیدی هست.
در قرآن مجید به این مسأله در آیات متعدد تصریح شده است.
مسأله دیگر بعد از قبول معجزات انبیاء معجزاتی است که از ائمه طاهرین علیهم السلام صادر شده است که خواه آنها را معجزه بگویند یا معجزه را فقط بر خوارق عاداتی که از انبیاء صادر شده اطلاق کنند و خوارق عاداتی را که از ائمه (ع) و دیگر بندگان خاص خدا، صادر شده کرامت بگویند این نیز یک مسأله واقع شده ای است که تواریخ معتبر و روایات مسند و صحیح که از حد تواتر خارج است، آن را اثبات نموده است و مثل سایر پدیده ها و حوادث باید انسان آنها را قبول کند. چون انکار آنها انکار واقعیت است و با انکار وجود صاحب این کرامات مساوی است، و هر چند نمی توان معجزات و کرامات انبیاء و اولیاء را با معلومات تجربی و علل مادی توجیه و تفسیر کرد، اما باید واقعیت آنها را که محسوس بشر بوده و هست باور نمود. ما در همین عصر خودمان حکایات و جریان های مهمی را به چشم خود دیده یا از افراد امین و راستگو شنیده ایم که در اثر دعا یا توسل به یکی از چهارده معصوم علیهم السلام و فرزندان آن بزرگوارن مثل حضرت زینب و حضرت معصومه علیهم السلام بیمارانی که بیماری های شدید داشته اند شفا یافته و حاجت های مهم آنان به اذن خدا برآورده شده است که، جز به خرق عادت و کرامت و عنایت غیبی توجیه آن امکان پذیر نیت. نه حسی را که این معجزات را دیده است می توان به اشتباه متهم کرد و نه نقل ها و خبرهائی که این معجزات را خبر می دهند می توان به دروغگوئی متهم ساخت، بنابراین، هیچ گونه نقطه ابهام و زمینه ناباوری در وقایعی که بطور خارق عادت اتفاق افتاده و معجزه نامیده می شود نیست غیر از اینکه، معجزه و خارق عادت است و ما نمی توانیم آن را به علت مادی مستند کنیم اما این نتوانستن و نداشتن علت مادی اصل یک پدیده را نفی نمی نماید.
[1] همانا ما پیامبران خود را با ادله و معجزه فرستادیم (سوره حدید، آیه 25)
