1- غیبت صغری مقدمه غیبت کبری و زمینه سازی برای آن بوده. چون ابتدای غیبت بود و اذهان، اُنس به غیبت نداشت اگر چه در زمان حضرت امام علی نقی و حضرت امام حسن عسکری (ع) فی الجمله آن دو امام برای آماده کردن اذهان از نظرها احتجاب می کردند مع ذلک غیبت تامه اگر دفعه و ناگهانی واقع می گردید مورد استغراب و استعجاب بله استیحاش و استنکار و اسباب انحراف افکار می شد و قبول قطع ارتباط با امام چنانچه در غیبت کبری واقع شد، برای اکثر مردم دشوار و ناراحت کننده بود.
لذا قریب هفتاد سال رابطه مردم با امام به وسیله نواب خاص حفظ شد و توسط آنان عرایض و مشکلات و مسائل خود را عرض می کردند و جواب می گرفتند و توقیعات به وسیله آنها می رسید و بسیاری هم به شرفیابی حضور نایل می شدند تا در این مدت مردم آشنا و مأنوس شدند.
2- این ار تباط توسط نواب خاص که منحصر به همان چهار نفر نواب معروف نبودند و همچنین تشرف جمعی در آن زمان به زیارت آن حضرت برای تثبیت ولادت و حیات آن حضرت مفید و لازم بود و اخفای کامل که احدی از حال و ولادت آن حضرت مطلع نباشد آن هم در ابتدای امر موجب نقض غرض می شد، لذا بسیاری از خواص هم در زمان حیات امام حسن عسکری (ع) و هم در زمان غیبت به سعادت دیدار آن حضرت نائل شدند و با ظهور معجزات، ایمان آنها استوار و محکم گردید.