دکتر «هنری الحیس» می گوید: باید حد متوسط مرگ و میر عمومی را به حد مرگ و میر اطفال کمتر از ده سال رسانید و اگر این مسأله عملی شود، انسان آینده، هشتصد سال زندگی خواهد کرد. [1]
دانشمندان هنوز در تعیین مرز قاطع (زندگی طبیعی) بشر به موفقیتی نرسیده اند.
مرز منطقی زندگی به نظر دانشمندان تفاوت دارد «پالوف» مرز طبیعی حیات انسان را 100 سال میدانست «مچینکوف» آن را 150 تا 160 قلمداد می کرد. پزشک و دانشمند مشهور آلمانی موسوم به «گوفلاند» معتقد بود که مدت عادی زندگی بشر 200 سال است.
فیزیولوژیست مشهور قرن نوزدهم «فلوگر» آن را تا 600 سال و «روجربیکن» انگلیسی تا 1000 سال قلمداد کرده اند. [2] ولی هیچیک دلیلی بر اینکه این مرزها مرز قاطع باشد که از آن تجاوز نکند ارائه نمی دهند.
به عقیده دانشمند روسی «ایلیا مچنیکوف» پزشک و فیزیولوژیست، یاخته ها و سلولهای بدن انسان که تقریباً شصت تریلیون می باشد از سموم ترشح شده توسط باکتریهای سمی روده مخصوصاً روده بزرگ (که در آن روزانه 130 تریلیون میکروب زاده می شود) مسموم می شوند.

بسیاری از این باکتریها زیانی به بدن نمی رسانند ولی بعضی از آنها سمی هستند.
اینها بدن را از داخل توسط سمهائی که تولید می کنند (مانند گازهای فنل واندل) مسموم می سازند؛ احتمالاً یاخته ها و بافت های سازنده بدن در اثر این مسمومیت به پیری زودرس دچار می شوند، وقتی یاخته پیر شد، به سختی می تواند نیازهای حیاتی را رفع نماید و در تکثیر آن اختلال پدیده آمده و سپس می میرد. [3]
پروفسور «اسمیس» استاد دانشگاه کلمبیا می گوید: حد و حصر سن، مثل دیوار صوتی است، همانطور که دیوار صوتی امروزه شکسته شده، این دیوار سن نیز روزی خواهد شکست. [4]