در عالم نبات نیز استثنائات عجیب و حیرت افزا، فراوان به چشم می خورد در میان اشجار و درختان، درختانی دیده شده اند که از جهت طول یا تنومندی و قطر یا طول عمر فوق العاده اسباب تعجب گردیده اند مثل درخت «ارز» لبنان و مثل درختی که در آمریکا است و به عربی آن را «ام الاجمه» می نامند، یعنی مادر جنگل. این درخت از بزرگترین درخت های آمریکا است، درازی آن را بیشتر از سیصد قدم ذکر کرده اند سیاحان تازه حالا چهار صد قدم می گویند، قطر ساق آن نزدیک به زمین سیصد قدم و کلفتی پوستش به عرض هجده انگشت.
در اسکاتلند «اکس» انگلیس در عمر بعضی از درختها تأمل کردیده دیده اند از سیصد سال بیشتر است. یکی از فضلاء، محیط یکی از اشجار را اندازه گرفته تقریباً نود قدم بوده و از روی نسبت آن به کوچک ترین درخت از همین نوع عمر آن را پنج هزار سال معین کرد.
در کالیفرنیا درخت کاجی است به طول سیصد قدم که محیط آن سی قدم می باشد و عمرش شش هزار سال است.

غریب تر از اینها درخت «عندمی» است در شهر اورتاوا در جزیره تنزیف که یکی از جزایر کاناری می باشد در دریای اتلانتیک (جزایر مزبور به جزایر خالدات معروف است) [1] این درخت محیطش بقدری است که اگر ده نفر دور آن دست های خود را باز کنند بطوری که سرانگشتهای آنها به هم برسد باز به تمام ساق آن احاطه نمی نماید و صاحب «الایات البینات» می گوید: حال که سال 1882 م است (سال تألیف کتاب الایات البینات) 482 سال می باشد که جزیره مزبور کشف شده و آن درخت عظیم در وقت کشف جزیره به همین حال بوده که حالا هست و هیچ تفاوت و تغییری در منظر آن پیدا نشده و چون نمو اینگونه درختها بطیئی و کند است که از نمو درختهای کوچک از همین نوع معلوم می شود، در این صورت خدا می داند چقدر قرون و دهور گذشته تا درخت عندم اورتاوا، به این عظمت و قطر رسیده و یکی از علمای نبات شناس در تعیین عمر این درخت اظهار عجز کرده می گوید: فهم و ادراک بشر از کشف این سرّ قاصر است و نمی تواند به تقریب هم بفهمد که عندم اورتاوا چند سال عمر کرده همین قدر معلوم و مسلم است که این نهال کهنسال قرنها پیش از خلقت انسان در کار نشو و نما بوده و زندگانی درازی نموده تا به این قد و قواره رسیده است. مؤلف «الآیات البینات» می گوید: عجیب تر و غریب تر از این جمله آن است که عندم را علمای علم نبات و گیاه شناسی از صنف درخت نمی دانند بلکه از جنس گیاه می شمارند و از نوع رستنیهای ذنبقی یعنی به قول معروف آنها که پیاز دارد مثل سنبل و نرگس می دانند. در این صورت باید در عندم اورتاوا دید و از این ذنبق، اقلاً شمیم قدرت آفریننده دانای توانا را شنید که دل هر روئیده و درون هر پیاز زنبق، خزانه اسرار حکمت های محقق او است. [2]

آیا می دانید درختهائی که گوشت خوارند وجود دارند، و طیور و حیوانات بلکه انسان را شکار می کنند؟
باز هم در عالم نبات، می دانید که در دریاها ذرات ژلاتینی هستند که با جذب کلروفیل جزء عالم گیاهان محسوب می شوند و عمرشان از ثانیه هم کمتر است و درختانی در مناطق استوائی وجود دارند که می گویند اگر رطوبت پای آنها نخشکد الی الابد جوانه و شاخه به اطراف می فرستند و برای همیشه زنده اند. [3]
در «لامباردیا» درختی است که ارتفاع آن صد و بیست قدم و محیط آن 23 قدم و عمرش متجاوز از دو هزار سال است و در «برابورن کنت» درختی است که در حدود سه هزار سال عمر آن را تخمین زده اند، همچنین درختی هست از نوع «تکسودیوم» و «سیتشیوم» که در حدود شش هزار سال عمر دارد. [4]
بازده یک دانه گندم را تا بیشتر از هفتصد دانه نشنیده بودیم ولی همه در روزنامه ها خواندیم که در مزرعه «کره بند» بوشهر از یک دانه بیش از چهار هزار دانه به دست آمد و مورد تعجب تمام مهندسان کشاورزی گردید با اینکه حد متوسط بازده یک دانه گندم در حدود چهل دانه است.