جناب آقای دکتر! اکنون از شما سئوال می کنم: آیا در بین کسانی که تاکنون ادعای مهدویت کرده اند، کسی را با این اوصاف و علائم سراغ دارید تا صدق دعوایش مورد احتمال واقع گردد؟


مثلاً: شخصی که در یکی از بلاد ایران ادعای مهدویت کرد اما فرزند امام حسن عسکری (ع) نبوده، غیبت طولانی هم نداشته، طویل العمر هم نبوده، در تمام عمرش جنگی نکرده و خون ستمکاران را نریخته، حکومت اسلامی و جهانی را تشکیل نداده، نه تنها زمین را پر از عدل و داد ننموده، بلکه کوچک ترین دست ظلمی را هم از سر مردم کوتاه نکرده است، دین اسلام را نه تنها در تمام جهان بسط نداده بلکه همه احکام و قوانینش را نسخ نموده و آیین تازه ای به جایش آورده است، از علم و دانش بهره ای نداشته، کار خارق العاده ای هم انجام نداده و با وجود اینکه از کرده خویش توبه کرده و اظهار ندامت نموده، عاقبت، تسلیم چوبۀ دار گشته است. [1] آیا هیچ عاقل باشعوری احتمال می دهد که: چنین فردی مهدی موعود مسلمین باشد؟!!


داستان این آقای شیرازی مهدی نما، بی شباهت نیست به داستان مرد قزوینی پهلوان نمایی که در مثنوی مذکور است:


سوی دلاکی بشد قزوینیی


که کبودم زن بکن شیرنیی


گفت: چه صورت زنم ای پهلوان


گفت: بر زن صورت شیر ژیان


چونکه او سوزن فرو بردن گرفت


درد آن درشانه گه مسکن گرفت


پهلوان در ناله آمد کای سنی


مرمرا کشتی، چه صورت می زنی؟


گفت: آخر شیر فرمودی مرا


گفت: از چه عضو کردی ابتدا


گفت: از دمگاه آغازیده ام


گفت: دم بگذار ای دودیده ام


شیر، بی دم باش گو ای شیر ساز


که دلم سستی گرفت از زخم گاز


جانب دیگر گرفت آن شخص زخم


بی محابا بی مواسائی و رحم


بانگ زد او کان چه اندامست از او؟


گفت: او گوش است این ای نیک خو


گفت: تاگوشش نباشد ای همام


گوش را بگذار و کوته کن کلام


جانب دیگر خلش آغاز کرد


باز قزوینی فغانی ساز کرد


کاین سوم جانب چه اندامست نیز؟


گفت: این است اشکم شیرای عزیز


گفت: گو اشکم نباشد شیر را


خود چه اشکم باید این ادبیر را


خیره شد دلاک و بس حیران بماند


تا به دیر انگشت بر دندان بماند


بر زمین زد سوزن آندم اوستاد


گفت در عالم کسی را این فتاد


شیر بی دم و سرو اشکم که دید


این چنین شیری خدا کی آفرید؟!


چون نداری طاقت سوزن زدن


از چنین شیر ژیانی دم مزن


از اتفاقات جالب اینکه: سید علی محمد شیرازی هنگامی که هنوز هوای مهدویت و قائمیت به سرش نزده بود، کتابی تألیف نمود بنام «تفسیر سوره کوثر» و در آن کتاب احادیثی درباره مهدی موعود نقل کرد که هیچ یک از آنها با مهدویت خودش سازگار نیست و این موضوع بعداً برای خودش و اتباعش دردسر و اشکالاتی تولید نمود.


در کتاب مذکور می نویسد: «موسی بن جعفر بغدادی روایت نموده که از حضرت امام حسن عسکری (ع) شنیدم که می فرمود: گویا شما را می بینیم که بعد از من در جانشینم اختلاف نموده اید لیکن آگاه باشید که هر کس به تمام امام های بعد از رسول خدا (ص) اقرار نماید ولی فرزند مرا منکر شود، مانند کسی است که همه پیغمبران را قبول کند اما نبوت محمد (ص) را انکار نماید. و هر کس رسول خدا (ص) را منکر شود مثل کسی است که تمام پیمبران را انکار کرده باشد. زیرا اطاعت آخرین فرد ما مثل اطاعت اولین فرد ماست و منکر آخرین فرد ما مثل منکر اولین فرد ماست. بدانید که: فرزندم غیبتی خواهد داشت که تمام مردم، جز کسانی که خدا نگهداریشان کند، در شک واقع می شوند.[2]


امام رضا (ع) به دعبل فرمود: امام بعد از من فرزندم محمد است بعد از محمد فرزندش علی به امامت می رسد و بعد از علی فرزندش حسن امام حواهد بود و بعد از حسن فرزندش حجت و قائم است که در ایام غیبت باید در انتظارش بود و هنگام ظهور باید اطاعتش نمود. اگر از عمر دنیا روزی هم بیش باقی نمانده باشد، خدا آن را طولانی می گرداند تا اینکه قائم نهضت کند و دنیا را پر از عدل و داد نماید چنانکه از ظلم و جور پر شده است. اما اینکه کی خروج می کند پس آن، خبردادن از وقت ظهور است در صورتی که پدرانم از علی روایت کرده اند که به پیغمبر عرض شد: یا رسول الله قائم از اولاد تو کی خروج می کند؟ حضرت در پاسخ فرمود: مثل خروج قائم، مثل قیامت است که وقتش را جز خدا کسی آشکار نمی سازد، زیرا در آسمان و زمین بسی گران و سنگین است و ناگهان فرا می رسد. [3]


چنانکه ملاحظه می فرمایید در این دو حدیث، به چند مطلب تصریح شده است. اول، قائم و مهدی موعود فرزند بلافصل امام حسن عسکری است. دوم، دارای غیبتی است بسیار طولانی. سوم، وقتی ظاهر شد زمین را پر از عدل و داد می کند. چهارم، برای ظهورش نمی توان وقتی تعیین کرد.