چنانكه پيشتر گفته شد، لشكريان حضرت مهدى(عج) از گوشه و كنار جهان گرداگرد او جمع مىشوند. درباره شيوه آگاهى سپاهيان از قيام و گرد هم آمدن آنان در مكه، روايات به شيوههاى گوناگونى اشاره دارد. بعضى شب در بستر خود به خواب رفتهاند و صبحگاهان خود را در محضر امام(ع) مىبينند. برخى با طىّ الارض - پيمودن مسافت طولانى در مدّتى بسيار كوتاه - به حضرت مىپيوندند و گروهى پس از آگاهى از قيام به وسيله ابرها نزد حضرت مىآيند.
به روايتى در اينباره توجّه فرماييد:
امام صادق(ع) مىفرمايد: «هنگامى كه به حضرت مهدى(عج) اذن خروج و قيام داده شود، خداوند را به نام عبرى آن مىخواند. در آن هنگام يارانش - كه سى صد و سيزده نفرند و همانند ابرهاى پاييزى پراكندهاند - مهيّا مىشوند و آنان همان صاحبان پرچمها (وفرماندهان) هستند. برخى از آنان شب هنگام در حالى كه در بستر آرميدهاند، ناپديد مىشوند و به هنگام صبح خود را در مكه مىبينند و برخى به هنگام روز سوار بر ابرها ديده مىشوند. آنان با نام خود و پدر و فاميل و شهرت شناخته مىشوند».[1]
مفضل بن عمر مىگويد: عرض كردم: فدايت شوم؛ كدام دسته از نظر ايمان در مرتبه برترى قرار دارند؟ حضرت فرمود: «آنان كه بر فراز ابرها در حركت خواهند بود، همان ناپديدشدگانند كه در شأن آنان اين آيه مبارك فرود آمده است: (أَيْنَ ماتَكُونوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَميعاً؛[2]
هر كجا باشيد، خداوند همگى شما را خواهد آورد).
رسول خدا(ص) مىفرمايد: «پس از شما اقوامى خواهند آمد كه زمين زير پاىشان جمع مىشود و دنيا به روى آنان گشوده مىگردد و مردان و زنان فارس، آنان را خدمت مىكنند. زمين كمتر از يك چشم به هم زدن، زير پاىشان طى مىگردد؛ به گونهاى كه هر يك از آنان مىتواند، شرق تا غرب زمين را در يك لحظه سپرى كند. آنان از اين دنيا نيستند و دنيا نيز در آنان بهره و سهمى ندارد».[3]
امام باقر(ع) مىفرمايد: «شيعيان و ياران مهدى(عج) از سراسر زمين به سوى او حركتمىكنند؛ زمين زير پايشان جمع مىشود و با طىّ الارض به امام(ع) مىرسند و با او بيعت مىكنند».[4]
عبداللَّه پسر عجلان مىگويد: خدمت امام صادق(ع) سخن از قيام حضرت مهدى(عج) به ميان آمد. به حضرت عرض كردم: چگونه از ظهور حضرت آگاهى مىيابيم؟ فرمود: «صبح مىكنيد، در حالى كه زير بالش خود، نامهاى را مىبينيد كه در آن نوشته شده است: پيروى از مهدى كار معروف و خوبى است».[5]
امام رضا(ع) مىفرمايد: «سوگند به خدا كه اگر قائم ما قيام كند، خداوند، شيعيان را از همه شهرها، نزد او گرد مىآورد».[6]
نيز امام صادق(ع) مىفرمايد: «در حالى كه جوانان شيعه، بر پشت بامها خوابيدهاند، ناگهان آنها را گروه گروه در يك شب و بدون وعده قبلى نزد حضرت مىآورند. آنگاه همگى صبحگاه نزد حضرت گرد مىآيند».[7]
1. كمال الدين، ج2، ص672؛ عياشى، تفسير، ج1، ص67؛ نعمانى، غيبة، ص315؛ بحارالانوار، ج2، ص368؛ كافى، ج8، ص313؛ المحجّة، ص19.
2. بقره (2) آيه 148.
3. فردوس الاخبار، ج2، ص449.
4. روضة الواعظين، ج2، ص263؛ عقد الدرر، ص65؛ متقى هندى، برهان، ص145.
5. بحارالانوار، ج52، ص324؛ اثبات الهداة، ج3، ص582؛ ترجمه جلد 13، بحارالانوار ص916.
6. مجمع البيان، ج1، ص231؛ اثبات الهداة، ج3، ص524؛ نورالثقلين، ج1، ص140، بحارالانوار، ج52، ص291.
7. نعمانى، غيبة، ص316؛ بحارالانوار، ج52، ص198؛ بشارة الاسلام، ص198.
د) اجتماع سپاهيان
در خواست عضویت جهت دریافت ایمیل
|
 |
|
|
|
Could not add IP : Data too long for column 'user_agent' at row 1
